A. Verhoef

De Marokkaanse Nederlander Abdellah Cheikh (1970) debuteert bij de Groningse uitgever PAMAC met zijn boek 'Waarom Quella?'. Cheikh woont al vanaf 1978 in Nederland en is de Nederlandse taal goed machtig, dat blijkt bij het lezen al snel. Hij schreef een onvervalste politieroman waarin een dubbele moord gepleegd wordt en waarin het duo Rayan Ferdi (Marokkaanse achtergrond) en Harry Faber, twee inspecteurs, proberen de moordzaak te ontrafelen. Dat gaat niet zonder slag of stoot want Ferdi (duidelijk de hoofdpersoon in dit boek) heeft het zwaar. Hij wordt nog wel eens op zijn achtergrond aangesproken. Een collega bij de Rijksrecherche probeert beide mannen in de wielen te rijden. Er zijn meerdere personen met een motief zoals geld, drugs, wraak. Kortom een ingewikkelde zaak. Gelukkig is daar commissaris Elize van der Bilt die steeds de kant van de twee hardwerkende inspecteurs kiest. Achter Quella verschuilt zich overigens een hond die bij de eerste moord doodgeschoten wordt. Onzekerheid en angst van de dader, die wel een goede schutter blijkt te zijn, zijn de aanleidingen. Cheikh heeft er een spannend verhaal van gemaakt dat gemakkelijk en snel leest en een keurige spanningsboog heeft die uitmondt in een daverende climax. De auteur zet politieman Ferdi zo neer dat die in de toekomst wel eens terug zou kunnen komen in een van zijn boeken, boeken die we met belangstelling tegemoet zien want deze uitgave past zonder meer in het kleine rijtje van goede Nederlandse politieromans. Een kleine opmerking tenslotte, een wat duidelijker cover zou geen overdaad zijn.

Bij de Groningse uitgeverij PAMAC is een boek verschenen met 20 korte misdaad-verhalen; 18 geschreven door Nederlanders, 2 door Vlamingen. De 20 verhalen (zo'n acht pagina's per stuk) zijn de beste verhalen uit de vele inzendingen naar aanleiding van een schrijfwedstrijd die onlangs georganiseerd werd. Het is een boek om in één avond uit te lezen want iedere auteur heeft weer een andere aanpak; het is net een schilderspalet met vele kleuren. Na ieder verhaal denk je “en hoe zal het volgende zijn?”. De verhalen staan alfabetisch op naam van de auteur in het boek. Grappig is wel dat de meest geslaagde verhalen zich in de tweede helft bevinden van dit 180 pagina's tellende werk. Wat de schrijfstijl betreft staat de jonge studente Kimberley Poelman bovenaan met haar “Sarajevo Convenant”, op de voet gevolgd door Jan J.B. Kuipers (in het dagelijks leven redacteur) en Emiel Peeters. Wat de plot betreft krijgen Joep van Loon (tekstschrijver) en Gerry Neuray (consultant) een pluim. Kijken we naar de meest vloeiende stijl dan scoren Johan van de Velde en Nina Wassenaar hoog. Een belangrijk onderdeel van een misdaadverhaal is de spanning. Nu valt het niet mee om in slechts acht pagina's een flinke spanning op te bouwen en af te ronden. De meeste auteurs hebben dan ook niet de ruimte om met een echte spanningsboog te werken. Er is een uitzondering: Joep van Loon zet in zijn verhaal “Amsterdam noir” wel een flink brok spanning neer. Het spectrum is breed, veel verschillende invalshoeken, aardig wat verrassende elementen en veel originaliteit. Het is wel zo dat soms de geest van Edgar Allan Poe langs komt (Van de Velde en Wassenaar) maar storend is dat niet. Het is moeilijk om in een misdaadverhaal toch nog een brokje onderhuidse humor te doseren, Jan Kuipers doet dat! De breedte van het spectrum zal trouwens ook wel wat met de leeftijd van de inzenders te maken hebben, de jongste is van 1987, de oudste van 1950. Al met al een geslaagd initiatief uitmondend in een boeiend boek dat zich gemakkelijk laat lezen. Rest nog op te merken dat er een geslaagde cover omheen zit met een geheimzinnig fragment uit een schilderij van de Haage kunstenares Koos ten Kate.