Carice de Wildt

Laatst heb ik Pil van Mike Boddé gelezen en ik had gehoopt dat ‘Koosje’ daar het bipolaire equivalent van zou zijn. Dat is niet het geval, want ook al verhalen beide boeken over de strijd met een mentale ziekte, Carice de Wildt heeft voor een compleet andere aanpak gekozen. ‘Koosje’ bestaat uit drie delen; Koosje dolgelukkig; Koosje diepbedroefd; En Koosje anno 2010; normaal gesproken. Kortom, er worden zowel een manische als een depressieve periode beschreven en een stabiele periode, waarin Koosje nagenoeg klachtenvrij is. Daar waar in Pil alles keurig netjes stap voor stap wordt uitgelegd, heeft De Wildt voor een dagboekmethode gekozen en val je meteen met je neus in de boter. Koosje zit midden in een heftige manie, geniet met volle teugen, gooit alle remmen los en maakt dientengevolge van alles kapot. De ene keer lees je vooruit in de tijd, de andere keer achteruit. Hierdoor wordt het langzaam duidelijk dat er Iets Verschrikkelijks is gebeurd. Hierdoor leer je als lezer ook al snel dat een manie niet zo mooi is als het lijkt. Nog meer gaat kapot als Koosje in een diepe depressie terecht komt. Dit deel van het boek vond ik dan ook vrij heftig om te lezen, door de open en eerlijke schrijfstijl van De Wildt komt alles keihard bij de lezer binnen, alsof je naast haar bed staat terwijl ze daarin probeert te verdwijnen. Het leven lijkt niet ondraaglijk, het ís ondraaglijk. Ik ben enorm blij dat De Wildt niet alleen een manie en een depressie heeft beschreven, maar ook een normale periode, waaruit blijkt dat mensen met een bipolaire stoornis net ‘normale’ mensen zijn, om het even denigrerend op te schrijven. Met de juiste therapie en medicatie kan je namelijk ontzettend goed leven met deze ziekte, helemaal als je net als Koosje enorm fijne mensen om je heen hebt weten te verzamelen.