Carolina Kroon

Thriller gebaseerd op waargebeurde feiten betreffende een beschermde getuige in de zaak Holleeder. Een week nadat de hoofdpersoon uit het verhaal, de ex-advocaat Bram Zeegers, getuigd heeft tegen Willem Holleeder wordt hij onder verdachte omstandigheden en in kritieke toestand aangetroffen in zijn woning. In de roman heet deze getuige Mark Leenders maar voor het overige volgt de auteur alle bekende feiten en gegevens in deze zaak. Zij doet dat op een uiterst smaakvolle wijze die erg overtuigend en authentiek overkomt. Het verhaal wordt verteld vanuit diverse perspectieven van de betrokken personages, vooral vanuit Mark Leenders zelf. Deze perspectieven worden in een ander lettertype uitgewerkt. De verhaallijnen komen op het eind samen en culmineren in een spannende plot: deze is verrassend en ingenieus. Bizar aan het hele verhaal is het feit dat de getuige gebruik had kunnen maken van een getuigenbeschermingsprogramma maar dat niet wilde. Of toch? Een onderhoudende, goedgeschreven thriller.

In dit boek vertellen vier vrouwen over Carlo Gesualdo, prins van Venosa. De eerste vrouw die aan het woord komt is zijn aan laudanum verslaafde moeder Gerolama Borromeco. Zij vertelt over de door haar zo aanbeden mooie, vrolijke, charismatische Luigi, haar eerste zoon met wie ze een bijna erotische relatie had. Het zinderde tussen haar en Luigi. Hoe anders is Carlo, haar vierde kind en tweede zoon. Hij is stug en nors, het enige wat hem interesseert is muziek. Op zijn tiende zingt hij al mee met de door haar man georganiseerde concerten die zij en Luigi maar saai vinden. Ze maken er tot grote ergernis van Carlo flauwe grappen over. Carlo blijkt ook sadistische trekjes te hebben en gaat soms wreed met mens en dier om. Gerolama verbiedt uiteindelijk Carlo's wrede experimenten. Het verbod bant zijn wrede escapades uit, denkt ze... En dan komt de zwarte dag, haar lieveling Luigi komt door een stom ongeluk om het leven. Vanaf die tijd biedt de laudanum haar de troost die ze zo nodig heeft. Carlo is tot haar grote verbazing opeens erg aardig voor haar. De tweede vrouw die over Carlo vertelt, is Silvia Albana de bediende van Maria, de dankzij haar twee eerdere huwelijken heeft bewezen dat ze voor nageslacht kan zorgen. De wellustige, vrolijke, aantrekkelijke Maria wordt uitgekozen als de juiste vrouw voor Carlo. Silvia vertelt dat Carlo meer aandacht voor de muziek dan voor zijn vrouw heeft, hij is veel weg en als hij thuis is dan kijkt hij ook weinig naar haar om. Maar als Maria zwanger is dan is Carlo vol van vreugde en erg zorgzaam voor Maria. Maar de aandacht ebt na de geboorte weer weg. Maria heeft echter vaak behoefte aan een man en Silvia weet alles discreet te regelen maar niet discreet genoeg... Silvia maakt de afschuwelijke gevolgen mee en vertelt wat er gebeurde, Carlo's wrede natuur komt opnieuw in alle hevigheid opzetten... Het meest interessante verhaal weet de virtuoze lesbische zangeres Laura Peverata te vertellen. Ze leert Carlo kennen dankzij Alfonso II d'Este, haar beschermheer, de vriendelijke, hartelijke man die altijd het belang van anderen voor ogen heeft. Carlo gaat trouwen met Eleonora de nicht van Alfonso. Laura's verhaal draait vooral om de muziek, waarin beiden hun passie hebben liggen, de muziek gaat voor alles. Zij kent de madrigalen die Carlo gecomponeerd heeft. Zij herkent in Carlo onmiddellijk een zielsverwant. Dankzij Laura leer je de mèns Carlo kennen. Ze zijn al snel op vertrouwelijke voet en zijn in hun gesprekken zeer aan elkaar gewaagd. Té gewaagd zelfs, de vriendschappelijke band krijgt hatelijke trekjes. Laura is geïntrigeerd door deze man met zijn sadistische fascinaties maar uiteindelijk keert ze zich toch van hem af. Als laatste komt Carlo's tweede vrouw Eleonara aan het woord. Haar verhaal is ronduit gruwelijk en verbijsterend. De verhalen rond Carlo Gesualdo (1566-1613) zijn op waarheid gebaseerd en je bent blij dat je niets met deze op geld en machtsbeluste, wrede Italiaanse families te maken hebt gehad. Niets wordt uit genegenheid gedaan, alles draait om familie- en eigenbelang en zelfverrijking. Huwelijken worden uit berekening gesloten, niemand vertrouwt de ander, iedereen wordt bedrogen of verraden, intriges vieren hoogtij, de seksuele trouw wordt flink genegeerd en zelfs voor moord wordt niet teruggedeinsd. Het is bijna verbazingwekkend dat een man als Carlo zo'n liefde voor muziek kon hebben en daarin wèl tedere, liefdevolle passie toonde. Jeroen Terlingen heeft door middel van de verhalen van de vier vrouwen het portret van een zeer wrede, gruwelijke, bizarre, weerzinwekkende man neergezet. Het ene verhaal is interessanter dan de ander en de vele Italiaanse namen doen je af en toe duizelen, je moet soms goed je hoofd erbij houden. Maar toch zijn de verhalen fascinerend, juist doordat ze door vier totaal verschillende karakters verteld worden. Elke vrouw heeft een zeer eigen stem gekregen. De moeder komt over als een rijke, verveelde, lichtzinnige en kortzichtige vrouw. Silvia heeft een heel ander karakter, serieuzer en lang niet dom, ze weet haar plaats maar ook wat ze betekent voor haar werkgeefster. Laura is de meest fascinerende, ze is erg intelligent en in alle opzichten opgewassen tegen de bizarre Carlo die tegen haar eindelijk eens écht eerlijk is. Zijn jeugdverhalen zijn verbijsterend, waardoor je hem in een ander licht ziet, maar het blijft een man die je liever niet zou willen kennen. Het verhaal van Eleonora is choquerend maar toch begrijp je het wel. Al met al een bijzondere roman over een zeer bizarre man. Jeroen Terlingen, oud redacteur van het weekblad Vrij Nederland, schreef tot op heden voornamelijk non-fictie boeken. Gesualdo is zijn allereerste roman waarin hij zijn passie voor muziek probeerde te combineren met zijn liefde voor Italië. ISBN 9789081954389 Hardcover met leeslint 142 pagina's Uitgeverij LetterRijn september 2013 © Dettie, 2 januari 2013

Callgirl in bed met Big Brother 'Niets te verbergen', een scifi roman over een dolgedraaide participatiemaatschappij 'Van mij mogen ze alles weten, ik heb niets te vrezen en dus ook niks te verbergen.' Dat is een populaire opvatting als het om privacy gaat. Maar hoe gaat de wereld er uit zien als alle informatie over iedereen wordt opgeslagen en die data ook daadwerkelijk geanalyseerd en gebruikt wordt? Wat kan er gebeuren als er van iedereen een elektronisch burger dossier wordt bijgehouden? En als grote bedrijven daarbij evenveel macht hebben als de overheid. Dat is een wereld die niet eens zo ver meer weg is. Aglaia Bouma beschrijft in haar roman 'Niets te verbergen' het leven van Maud, een prostituee. Een slimme keuze omdat hele stadions vol met Libelle tot aan ELLE Wonen lezeressen in de ban zijn van alle tinten grijs. Maar de seks is hier niet alleen een lokkertje en Bouma biedt bepaald geen sensuele of erotische verheerlijking van het oudste beroep van de wereld. Het is eerder een handige manier om de hoofdpersoon Maud in veel verschillende situaties en bijbehorende verhaallijnen te trekken. Overigens is het werk van de hoofdpersoon volledig legaal en betaalt Maud netjes haar belastbaar deel, net zoals het nu is in de escort-wereld. Het verhaal wordt wat luchtiger door de invalshoek van een prostituee te gebruiken want er zit, voor scifi-liefhebbers als ik, nogal wat technische informatie in over gadgets. In een wereld waarin alles wordt geregistreerd, is er weinig ruimte voor menselijk contact, voor de onderonsjes. Voor het 'ik doe wat voor jou, jij doet wat voor mij'. Elkaar helpen is er niet meer bij want door een ander te helpen kun je te makkelijk in de problemen komen. Dus moet alles geregeld worden. Met als resultaat een participatiemaatschappij on steroids. Dat is niet eens sciencefiction maar nu al werkelijkheid. Denk bijvoorbeeld aan de schoonmoeder van Lange Frans die aan de sociale recherche moest uitleggen dat oppassen op je eigen kleinkinderen niet als werk gezien moet worden. De moeder moest ook wat gekregen boodschappen en een paar betaalde rekeningen verantwoorden tegenover de rechercheurs. Een daad van liefde werd plots verdacht gemaakt. Zo ver weg zitten we dus niet van de nabije toekomst die Aglaia Bouma schetst. Je eigen verleden achtervolgt je omdat het door instanties wordt gezien als een voorspelling van de toekomst. Zoals genezen kankerpatiënten nu geweigerd worden bij het afsluiten van verzekeringen. We worden verslonden door kille algoritmes en ongevoelige managers. Maar we zijn nog steeds mensen, geen robots. Aglaia Bouma weet de ingrediënten die nu al in onze wereld aanwezig zijn op te kloppen tot een smakelijk verhaal. Zo is er de twist dat Amerikanen na al hun onzinnige oorlogen niet meer de politieagenten van de wereld zijn maar juist het uitschot. Het zijn asielzoekers geworden die wanhopig naar een veilige plek zoeken maar in elkaar worden geslagen, opgejaagd en uitgezet. Eenmaal opgepakt worden ze in een container gegooid om teruggestuurd te worden. Yankee go home, maar dan anders. Het verhaal zet je ook aan het denken over je eigen online gedrag. Lekker je mening spuien op social media, wat iedereen nu al doet, komt in een ander licht te staan. Je kwaad maken over de macht van de farmaceutische industrie, een aflevering van Tegenlicht posten op Facebook over diezelfde industrie, je uitlaten over de eindeloze bonussenstroom terwijl onze bejaarden in luiers moeten liggen, of de massa's ontslagen. Het zou wel eens heel vervelend kunnen uitpakken wanneer de bedrijven die je bekritiseert echt meer macht hebben dan overheden. Zeker wanneer diezelfde bedrijven jouw online profiel beheren, jouw visitekaartje zijn voor de wereld, jouw leven beheersen. O wacht, dat doen ze al... Al met al is 'Niets te verbergen' een aanrader voor de zomer. Leest heerlijk weg, zonder dat je verstand op nul wordt gezet.

De Brusselse taxichauffeur Walter Sevenijns staat 's nachts in de hoerenbuurt op een klant te wachten. Hij hoort iemand gillen en gaat op onderzoek uit. Op de binnenplaats van een club staat een aan de muur geketende vrouw. Dan gaat een deur open, wordt de ketting losgemaakt en de vrouw naar binnen getrokken. Walter raakt het beeld van de prostituee niet kwijt en bedenkt een plan om haar te bevrijden. Hij treft vergaande voorbereidingen voor zijn eenmansactie, maar tegen wie hij het moet opnemen is hem niet duidelijk. Rechercheur Steven Goossens krijgt het dossier over een vermiste Poolse vrouw op zijn bureau. Samen met zijn collega Kris van Diemen komt hij een Pool op het spoor die met de zaak te maken heeft. Het kat-en-muisspel dat volgt, leidt tot Goossens' vertrek naar Polen, waar hij in het kader van grensoverschrijdende politiesamenwerking dertig dagen de tijd heeft om de vrouwenhandelaar op te sporen en in te rekenen. Toen het mailtje van LetterRijn over Schakels op mijn digitale mat viel, had ik nog nooit gehoord van Nico de Beer. Hoewel ik niet zo weg was van de cover, wist de flaptekst wel mijn aandacht te trekken. Een taxichauffeur die het plan opvat om een prostituee te bevrijden klinkt in ieder geval als een originele insteek voor een thriller. Schakels bestaat uit drie grote delen. Het eerste deel, met Walter Sevenijns in de hoofdrol, speelt zich voornamelijk af in Brussel. Zijn afscheidsbrief aan zijn vrouw is een opener van formaat. Hij roept heel wat vragen op en zorgt ervoor dat de spanning er onmiddellijk in zit. In het tweede en derde deel, na Walters dood, nemen rechercheur Steven Goossens en zijn collega Kris Van Diemen deze hoofdrol over, in Antwerpen en later in Polen. In tegenstelling tot veel andere thrillers en misdaadromans draait het in dit boek niet zozeer rond het uitvissen wie de dader is, dan wel hem te pakken krijgen voor hij weer toeslaat en genoeg bewijslast verzamelen om hem voor lange tijd vast te houden. Zware thema's als vrouwenhandel en prostitutie zijn de rode draad door het verhaal. Het idee dat dit alles eigenlijk niet eens zo ver van de werkelijkheid ligt, bezorgde me kippenvel. Walter en Steven dienen dan misschien wel hetzelfde doel, ze konden niet meer van elkaar verschillen. Walter is een beetje knullig, maar hij overstijgt zichzelf in een poging goed te doen. Steven Goossens is dan weer de stoere flik die alles op alles zet om de dader te pakken en daarbij de regels wel eens aan zijn laars durft te lappen. Over het persoonlijke leven van de rechercheur komen we jammer genoeg niet zoveel te weten, maar er zijn nog meer Steven Goossens-thrillers op komst, dus in de toekomst komt hier hopelijk verandering in. De auteur heeft oog voor detail en alle verhaallijnen zijn minutieus uitgewerkt. Situaties en gebeurtenissen die vragen zouden kunnen oproepen worden terloops verduidelijkt en door bepaalde tijdspannen vanuit verschillende perspectieven weer te geven krijg je meer inzicht in het verhaal. In het begin viel het me op dat de dialogen soms wat stroef lopen, maar gaandeweg verbeterde dit - of ik merkte het niet meer omdat ik ondertussen zo opging in het verhaal, dat kan ook. Met Schakels heeft Nico de Beer een geslaagd thrillerdebuut neergezet. Het is een origineel verhaal dat klopt tot in de kleinste details en dat je meesleept in een wereld waar je in het echte leven het liefst zo ver mogelijk vandaan wilt blijven.