Cornelie van Well

"Geadopteerd, en dan?" is een boek met persoonlijke verhalen over afstand doen, afgestaan zijn en hoe adoptieouders omgaan met de herkomst van hun adoptiekinderen. Er staan negentien openhartige verhalen in het boek van afstandsmoeders, adoptiekinderen en adoptieouders. Uit die verhalen blijkt dat het lang niet altijd eenvoudig is om adoptie een plaats te geven. Zo valt in sommige interviews van adoptiekinderen te lezen dat hun adoptieouders aandacht schenken aan hun geboorteland, maar dat de kinderen dat zelf helemaal niet willen. Aan de andere kant zijn er verhalen van adoptiekinderen die van jongs af aan al denken aan hun geboorteouders. Wat wel duidelijk wordt, is dat de relatie tussen biologische ouders/adoptieouders/adoptiekinderen veel mensen in de adoptiedriehoek heel sterk bezighoudt. In het boek staat ook een bijdrage van Femmie Juffer, hoogleraar adoptiestudies aan de universiteit van Leiden. Zij pleit voor een open adoptie: een permanent lijntje naar de afstandsouder(s). René Hoksbergen (em. Hoogleraar adoptie) heeft de proloog geschreven en Tom Hendriks van de Stichting Fiom vertelt hoe vanuit de stichting het in contact brengen van geadopteerden met hun afstandsouder begeleid wordt. Peter Benders van Stichting Adoptievoor- zieningen heeft het voorwoord voor het boek geschreven. Voor adoptiekinderen die overwegen om een rootsreis te maken, is het boek zonder meer aan te bevelen. Meerdere adoptiekinderen vertellen namelijk over hun reis naar hun geboorteland. De meesten realiseren zich dat, nadat ze hun biologisch eigen ouder(s) hebben ontmoet, ze zich rustiger voelen. Voor hen is weten waar ze vandaan komen een (bijna) 'helend' proces waarbij ze zichzelf 'hervinden' in het land waar ze er net zo uit zien als de mensen op straat, terwijl ze zich bijna allemaal ook realiseren dat ze toch wel erg Westers zijn. Schrijfster Comelie van Well heeft gestudeerd aan de Universiteit voor Humanistiek in Utrecht. Zij heeft meerdere boeken op haar naam staan waarin levensverhalen belangrijk zijn waaronder: 'Dat doe je gewoon' met verhalen van (ex)mantelzorgers. Achterin staat een adressenlijst van organisaties voor geadopteerden.

De transitie van de jeugdzorg naar de gemeentes staat voor de deur. Dit zal problemen opleveren, maar ook mogelijkheden en kansen, zoals de auteur betoogt. In 27 verhalen van betrokkenen bij de jeugdzorg (ouders, kinderen, pleegouders en -kinderen, voogden en andere professionals) schetsen dezen een dwarsdoorsnede van de problematiek in de jeugdzorg. Vooral de verhalen van de moeders (en maar één vader!) van uit huis geplaatste kinderen zijn indrukwekkend en soms schokkend. Veelal wordt duidelijk dat het nogal eens mis kan lopen in de communicatie tussen de diverse partijen. Het werk van jeugdzorgmedewerkers is zwaar en ondanks zorgvuldige afwegingen blijven er vaak onoverbrugbare dilemma's. In het boek komen de diverse actuele aspecten op een gedegen en zorgvuldige wijze naar voren, zonder te oordelen. Dit boek is een belangrijke inspiratiebron ten behoeve van de aanstaande transitie van de jeugdzorg! Bevat bijlage met afkortingen en toelichtingen.

In een dorp waar veel ouders met jonge kinderen wonen, speelde zich 25 jaar geleden een gezinsdrama af. Olga is getrouwd met Vincent en is moeder van twee meisjes: Janne en Rieke, die beiden naar de basisschool gaan Olga heeft in tegenstelling tot haar man grote moeite met het feit dat Janne aan achondroplasie (lilliputter) lijdt. Vanuit een beschadigd verleden en haar drang naar perfectie beleeft Olga haar bestaan toenemend als negatief. Het huwelijk komt onder druk te staan. Op een dag wordt Vincent bij thuiskomst met het dramatische feit geconfronteerd dat Olga haar dochters in bad heeft verdronken en vervolgens de hand aan zichzelf heeft geslagen. De schrijfster van dit boekje was destijds hun buurvrouw en kijkt nu terug op deze ontluisterende en schokkende gebeurtenis die diep insneed in het leven van een grote groep mensen. Ze interviewt daartoe meer en minder direct betrokkenen en deskundigen op het gebied van 'zelfdoding na doding'. De beschrijving van de wijze van rouwverwerking van Vincent, waarbij hij vrij snel de buurt betrok, kan voor mensen in een vergelijkbare situatie wellicht een hulpmiddel zijn. Kleine druk. Ten zeerste aanbevolen rond de thema's zelfdoding, gezinsdrama en/of rouwverwerking, zowel voor publiek als voor hulpverleners.