Dirk van de Glind

Een echte pageturner. Van de Glind weet het plot ook goed te bewaren tot het eind, wel nu en dan genoeg prijsgevende aan de lezer zodat die steeds nieuwsgieriger wordt naar wat er dan toch gebeurd mag zijn met de hoofdpersoon.

Afgezien van de innerlijke tegenstrijdigheid – als je oproept om niet te beginnen met luisteren naar stemmen buiten jezelf, waarom zou je dan zijn boekje gaan lezen? – ademt het een bepaalde oppervlakkigheid, alsof iedereen het eigenlijk diep van binnen al weet, alsof een mens zich alleen maar door zijn of haar ziel – wat dat ook moge zijn – hoeft te laten leiden, en alles komt vanzelf in orde. De hoofdletters in “de Mens te zijn die je Bent” benadrukken dat.