G. van der Linden

'Mooi, hard en ontroerend is Wind...'
...WIND is een in zichzelf gekeerde roman die de werkelijkheid soms buitensluit, maar de wrange, soms laconieke stijl brengt het verhaal aangenaam in evenwicht en de herkenning dichterbij. Een intrigerend drieluik. (Janet Luis in NRC Handelsblad)
...In WIND krijgt het verlangen van vrijheid van de hoofdpersoon Mol, zowel als meisje als volwassen vrouw, mooi gestalte in het subtiel terugkerende motief van de wind. Gerry van der Linden schrijft treffend, ontroerend en bij vlagen ronduit mooi. (Rob van Erkelens in De Groene)
...Hoe durft Van der Linden zoiets te schrijven? (Agnes Andeweg in Vrij Nederland)
...Van der Linden kan vertellen, in een laconieke, puntige stijl. Dat is haar kracht. Waarbij de zuivere pathetiek vanzelf volgt. Zoals de eindregels van het boek waarin haar kind zegt: ‘Ik hou niet van jou. Ik ook niet van jou,’ kaatst ze terug. En zo vreselijk moeten ze lachen. (...) om zoveel hard, gemeen liegen boven op het onverslijtbare kleed van de liefde.’ (Wim Vegt in Leidsche Courant)
....Mooi, hard en ontroerend. Het verhaal van een alleenstaande moeder wier gedachten beheerst worden door haar grote overleden liefde, maar die niet de vader van haar kind is. Dat is een gevluchte Albanees. Ze kan zich niet losmaken van de herinneringen, zoals haar gedachten ook voortdurend teruggaan naar haar jeugdjaren. Jaren die gedomineerd werden door een vader die haar en haar broertjes en zusjes tiranniseerde en een moeder die hier niet tegenop gewassen was. Maar ook door Tomadorekjes, Riedellimonade, de eerste Smith chips met het puntje zout in de zak op zaterdagavond, terwijl Ivanhoe weg draaft op de zwartwit-tv. WIND is geschreven in een zwierige, poëtische en lyrische stijl. (Rails)