H. Faas

Verse Taal is de titel van een boek dat samen met een cd een eenheid vormt. Op de cd staat muziek van Wilma Paalman en Laduraya, in het boek staan gedichten, verhalen en foto's, allemaal even indrukwekkend, vooral doordat ze elkaar allemaal lijken te versterken. Het gaat hier om vluchtelingen, en over het vreemdeling zijn, over verhuizen, over het ontheemd zijn, over de omgang met een vreemde nieuwe taal. Het gaat ook over ontmoetingen, over het eigen geluid van ieder mens, over geschiedenis, over heden, verleden en toekomst. Het gaat hier nadrukkelijk niet over zielige slachtoffers, maar over energieke zoekers naar een toekomst waarin alles weer in balans is. Dat wil niet zeggen dat er geen melancholie te vinden is in dit boek, in deze muziek. Ze zijn juist doordrenkt van melancholie, maar uit alle poriën ademt alles hier ook energie en levenslust en pure power. Luister maar eens naar De Vreugde, met het verrukkelijk stuwende ritme van de cello over de parlando tekst van Salah Hassan, of het door Wilma Paalman gezongen Mijn Zoon, waarin de trombone de muziek een bijna oosteuropees karakter geeft, of het al net zo prachtige Slutnja/Vermoeden. De muziek is overal prachtig gearrangeerd, en naast de zang van Paalman horen we ook schrijvers die hun eigen gedichten lezen, met de muziek van Paalman en Marcel van der Schot als ondersteuning en versterking. De foto's in het boek zijn van Jan Kees Helms, en ze zijn prachtig en ontroerend. Soms zijn het niet meer dan sfeerimpressies van interieurs waaruit heimwee opklinkt, maar je realiseert je ook, door de Nederlandse details (een geel flesje Zwitsal) dat mensen ook bereid zijn zich hier opnieuw te wortelen. De hoop klinkt overal door, ook in de verhalen en gedichten. Een boek om te koesteren, om heel vaak op te pakken om weer even wat te lezen, kijken en vooral luisteren. (...) Een absolute aanrader. Verse Taal - Uitgeverij De Brouwerij - ISBN 798-90-78905-3

Samen met een professionele schrijfster ontvouwt de auteur zijn verbijsterende, door de meest uiteenlopende vormen van kindermishandeling gekenmerkte levensverhaal. Hij is het oudste van zes kinderen in een door alcohol en agressie gedomineerd gezin. De moeder is nauwelijks in staat de huishouding te runnen. Zij wast zich bijna nooit en warm eten is een onbekend fenomeen. De ouders zijn ervan overtuigd dat hun kinderen nietsnutten zijn en reageren zich dan ook onberekenbaar maar regelmatig zowel fysiek als psychisch vooral op Victor af. Dit heeft verstrekkende gevolgen voor zijn persoonlijkheidsontwikkeling: een extreem negatief zelfbeeld. De traumatische ervaringen leveren grote littekens op die zijn functioneren als volwassene tot een lijdensweg maken. Het getuigenis van Victor is een authentiek, diep onder de huid gaand, schrijnend relaas over kinderen die volledig weerloos aan huiselijk geweld zijn overgeleverd en zonder intensieve hulp niet in staat zijn om een normaal leven te leiden. Bevat een nawoord van de oprichter van de stichting ‘Geheim geweld’.

"De auteur van ‘Nietzsches afrekening’ werpt een geheel ander en vooral verrassend nieuw licht op Nietzsches laatste gedachten. In zeer vermakelijke en niet van zelfspot gespeende tweegesprekken met God voert hij Nietzsche op als een hyperintelligent, emotioneel en helder denker, die als ziener ontegenzeggelijk zag wat komen ging. In de vaak hilarische beschrijvingen van hoe hij zich die tweegesprekken voorstelt tussen Nietzsche en God, maar ook met veel van zijn verstorven vrienden en vermeende vijanden, begeeft Appeldoorn zich bijna letterlijk in hogere regionen. ********** Met zijn korte en bondige verhalen kruipt hij als het ware in de huid van al die personages en juist die stijlvorm zorgt er voor dat er uiteindelijk een beeld ontstaat, dat soms niet alleen van Nietzsche en diens ontmoetingen met vele hemelgenoten, maar zelfs van God een mens van vlees en bloed maakt. Bij allen slaat de wanhoop soms toe om vervolgens weer om te slaan in ogenblikken van intense vreugde. ********* Wie het boek eenmaal heeft gelezen, kijkt met heel andere ogen naar de laatste dagen van Nietzsche, en kan niet langer meer een glimlach onderdrukken wanneer hij zichzelf nog eens de woorden van de Nietzsche in Turijn voor de geest haalt. Vermomd als de Messias begeeft hij zich onder de mensen, slaat bemoedigend zijn arm om hun schouders en fluistert ze in het oor: “Weest gerust, Gods wonderen zijn de wereld nog niet uit, en ook uw God is feitelijk nog een karikatuur. Desondanks dank ik de hemel op mijn blote knieën voor de oude wereld, waarvoor de mensen niet eenvoudig en stil genoeg zijn geweest.” *********Klik op de link om de hele recensie te lezen ***********

(...) De rust van Carien en haar liefde voor Otto, de sympathieke Otto zelf en de voortsluipende moordenaar Alzheimer, het alledaagse optimisme en het onderhuids sluimerende verval, het meedogenloze egoïsme van Mara: allemaal elementen die Otto tot een zeer geslaagd verhaal maken over de kwetsbaarheid van de Alzheimerpatiënt. Dit is niet alleen het verhaal van de lieve Carien, de symphatieke Otto of de egoïstische Mara. Dit is het verhaal van een ziekte die door haar grilligheid zowel vertwijfeling en boosheid als sympathie en liefde oproept. Otto gaat over hoop, liefde, verval en wanhoop. Grote thema's die Borsboom op een alledaags niveau aan de lezer voorschotelt, waardoor Otto nooit pompeus of sentimenteel wordt. Juist door de bijna klinische benadering van het onderwerp, besef je soms pas later hoe ingrijpend sommige gebeurtenissen in het leven van een Alzheimerpatiënt moeten zijn. De schrijfster slaat precies de juiste toon aan voor een onderwerp dat eigenlijk niet uit te leggen valt. Want als zelfs de patiënt niet weet wat hem overkomt, hoe kunnen wij dan ook maar even denken dat we hem wel snappen? "Wat zegt u mevrouw, ben ik gevallen? Ik denk dat u het verzint om zomaar wat te zeggen, want ik weet van niets."