Hanna Stouten

Stouten heeft oog voor het blinde vertrouwen van Marie in Freuds woord, maar gaat een enkele keer wel heel kritiekloos mee in het psychoanalytisch jargon waarin Marie haar jeugdherinneringen optekende, wat dan leidt tot curieuze zinsneden als '...de biljartkamer waar zij met haar fallische oma de keu hanteerde'. Wie dat voor lief neemt, wordt beloond met het rijkgeschakeerde portret van een vrouw die tot op hoge leeftijd energiek jong leerde met haar taken als moeder, prinses, psychoanalytica, schrijfster, weldoenster en vriendin, een vrouw die in Freuds woorden 'helemaal geen aristocrate' was, 'maar een echt mens. Er zijn er duidelijk niet veel van dit soort'.