Hans Eijsackers

Conclusie: Allereerst wil ik aangeven dat ik zelf ook het syndroom van Gilles de la Tourette heb. Ik ben dus min of meer een ervaringsdeskundige. De schrijfstijl van Hans Eijsackers is erg prettig. Op momenten waarop dit mogelijk is geeft hij een licht humoristische ondertoon aan het verhaal. Op momenten waar een serieuzere toon gewenst is, schakelt hij moeiteloos hiernaar over. Eijsackers geeft op heldere wijze aan dat Tourette meer inhoudt dan alleen de zichtbare en hoorbare tics. Hij vertelt de lezer dat het een stoornis in de werking van de hersenen is. Deze leidt ook tot onder andere dwangmatige handelingen, het versterkt ervaren van emoties, het niet kunnen filteren van indrukken en het eindeloos blijven nadenken over zaken die in feite niet belangrijk zijn. Hij maakt zijn levensverhaal niet mooier dan het is en beschrijft nauwgezet de tics en andere problemen die hij heeft ervaren en welke gevoelens hij hierbij had. Ook geeft hij ruiterlijk toe dat hij nooit helemaal geaccepteerd heeft dat hij Tourette heeft. Hij heeft er naar eigen zeggen mee leren leven, maar dat is niet hetzelfde als accepteren. De nauwgezette beschrijvingen van de problemen die zijn Tourette met zich meebrengt maakt het verhaal van Eijsackers heel herkenbaar voor mensen die zelf vergelijkbare dingen meegemaakt hebben. Ook maakt het mensen die deze aandoening niet hebben duidelijk hoe het is om ermee te leven en wat voor verschijnselen er allemaal bij horen. Het boek is dus zowel interessant voor mensen met als zonder het Tourette syndroom. Persoonlijk was ik erg geroerd door de onbevangenheid en openheid waarmee het verhaal geschreven is. Ook was het uiteraard erg prettig om dingen uit het verhaal te kunnen herkennen en te merken dat ik niet de enige ben die met bepaalde problemen te maken heeft gehad. Omdat dit boek zoals gezegd zowel nuttig is voor mensen die het syndroom zelf hebben als voor mensen die het niet hebben, zou ik iedereen die geïnteresseerd is in het Tourette syndroom aanraden dit boek te lezen.