Harman Nielsen

«Er is veel gebeurd sinds eeuwen geleden de slavenschepen van K'zan de aardse bevolking hebben weggevoerd. Al die tijd heeft de bevolking in kleine stammen geleefd en zijn ze als nomaden over het land en het water getrokken. Maar daar komt nu verandering in, want de mensen worden opgeroepen om naar De Stad te komen. En wanneer ze hier eenmaal zijn, is het haast onmogelijk om er weer weg te komen. Enkelen lukt het, maar zij moeten dit soms met hun eigen leven betalen. Wanneer Bron en Beer (intussen volwassen geworden) hier wat aan besluiten te doen, blijken er nog meer factoren mee te spelen. Want waarom zouden mensen die van de velden en rivieren houden zich op laten sluiten in een vervallen stad? Zoals bij alle boeken uit deze serie, moet je in het begin even weer in het verhaal komen. Maar deze schrijver/filosoof is een meester in de vertelkunst en vooral de overtuigende karakters maken dit boek voor mij om te smullen.»

De hoofdfiguur die het verhaal vertelt, heet Jonkheer Sjuck Ducco Daniël Rengers van Unia. Dikwijls wordt de Friese edelman aangesproken met 'Jonker'. Hij was in de jaren negentig diplomaat, maar dank zij een legaat van een overleden oom is hij financieel zo onafhankelijk geworden dat hij zijn hart heeft kunnen volgen. Daniël is liever kunstschilder en zo leeft hij ook, gestaag werkend aan zijn doeken. Op een avond krijgt hij in zijn Haagse atelierwoning bezoek van Myriam, een jonge vrouw die hij tien jaar eerder, in november 1994, in Sarajevo heeft ontmoet. Daniël was op diplomatieke missie die voor hem weinig om het lijf had, maar niet zonder levensgevaar was. Daar maakte hij kennis met Myriam. Na de Balkanoorlog schreef haar zuster Nina geregeld brieven aan Daniël, waarin zij gedetailleerd verslag deed over doen en laten van Myriam. Nu is Myriam even bij Daniël en dat loopt voor haar fataal af. Myriam wordt voor zijn huis doodgereden. Daniël heeft veel vragen. Waarom had Myriam bijvoorbeeld een automatisch pistool bij zich? Hij besluit naar Sarajevo te reizen om Nina te vertellen over de dood van Myriam. In Sarajevo neemt het aantal vragen echter nog toe. Nina blijkt al vijf jaar dood en begraven, dus moet Myriam zelf de brieven hebben geschreven. Ene Suzanne die bij de (Nederlandse) inlichtingendienst werkt, reist de schilder- speurder achterna. Ze kennen elkaar nog uit hun Leidse studententijd. Suzanne wil eigenlijk ook wat anders met haar leven en ze helpt Daniël min of meer om er achter te komen waarom Myriam na al die jaren naar Nederland kwam. Harman Nielsen vertelt deze psychologische thriller, waarin overigens geen doden meer vallen, in een stijl van veelal korte zinnen. Die zinnen houden de vaart er in, want er gebeurt weinig schokkends in het zomershete Sarajevo. De titel Impasto vindt de lezer op bladzijde 100/101 -in lange zinnen- verklaard: 'Ik zit hem (een Nederlandse diplomaat in Sarajevo) op te nemen, besef ik. Het is of hij geen gezicht voor me krijgt, omdat alleen de pure, door dat vormeloze kostuum omvatte massa van zijn lichaam ertoe doet, de inertie waarmee hij de armstoel vult. Dit is nu iets wat ik op het doek zou kunnen plamuren, laag op laag, een gepleisterd impasto in zilver, wit en omber.'