Huisink

In een wereld waarin lijden van alle tijden is, en onverdraagzaamheid en haat weer meer en meer machthebbers’ mode, lijken kiemen van zachtheid soms zeldzaam. Geen andere plaats is meer de natuurlijke geboortegrond van de bodhisattva dan de pijn van de wereld. Als het duister op zijn hoogtepunt is, komt een kind en geeft zachte warmte en stil licht, taai en onverwoestbaar, in een wereld die zinloze destructie nog steeds niet kan overwinnen. Kort geleden kreeg ik een boek ter recensie. Het boek raakt me dus ik doe het graag. Het heet ZEN en die titel doet geen recht aan de bijzondere, spontane spiritualiteit die het ademt. Het is tegelijk zen en niet zen, het raakt aan zen en het is veel meer dan zen. Schrijfster en fotografe Merel Huisink, een jonge vrouw van 25, geeft in het boek uitdrukking aan haar visie op mens en wereld. Dat doet ze in fotokunst en in intuïtieve gedichten die ze door de jaren heen schreef. Woord en beeld zijn complementair, vullen elkaar naadloos aan.