I. willems

De rechtszaak tegen Brendan Quillian belooft een ongewoon proces te worden. Brendan Quillian staat terecht voor de brute moord op zijn vrouw, hoewel hij de dag van de moord op reis was. Alexandra Cooper, de jonge officier van justitie is van plan aan te tonen dat hij een moordenaar inhuurde, maar ziet zich daarbij geconfronteerd met een formidabele tegenstander en het niet onbelangrijke feit dat ze slechts over een handjevol aanwijzingen beschikt. Tijdens het proces wordt New York opgeschrikt door een enorme ontploffing die de constructie van watertunnel 3, bijna tweehonderd meter onder straatniveau, lamlegt. Was het een terroristische aanslag? Een politieke wraakactie? Een ongeluk? Alexandra ontdekt al snel een vreemd verband tussen de tunnelwerkers en haar verdachte, Brendan Quillian. Ze moet diep onder de grond om de gevaarlijke watertunnels van New York City te onderzoeken en het rottende lijk van een tweede moordslachtoffer uit te graven. In rap tempo ontvouwt zich een mysterie waarbij het verborgen verleden van New York verweven raakt met een schokkende, hedendaagse zaak, die alleen met de modernste forensische technieken kan worden opgelost. Kwaad bloed speelt in op het thema wat John Grisham probeert te bereiken namelijk de advocatuur en misdaad combineren voor een goed boek. Niet enkel de rol van advocaat maar tevens enig politiedenkwerk verrichten. Een gevaarlijke vergelijking ligt op de loer. Weet de onbekende auteur Linda Fairstein dit te evenaren? Vol lof kan ik spreken over Linda Fairstein. Ze heeft haar boek erg sterk geschreven. Het verhaal zit goed in elkaar en enig waarheidsgetrouw kun je het wel noemen. Misschien is het te wijten aan haar voormalig beroep, namelijk officier van justitie, maar van mij mag ze dat beroep in de wilgen hangen en zich vol storten op schrijven. Natuurlijk zijn er ook kritische noten te plaatsen. Zo duurde het ongeveer een bladzijde of 100 voordat ik echt geboeid werd door het verhaal. Personages worden dan wel uitgediept voordat het verhaal begint maar persoonlijk leer ik liever personages kennen gedurende het verhaal verwerkt in delen van het boek. Misschien is dit te wijten aan schrijfstijl of ervaring. Eenmaal door de zure appel gebeten van honderd bladzijden begon het ongekend goed verhaal. Verassende wendingen gecombineerd met goed schrijfwerk zorgde ervoor dat de zure smaak aan het eind van het boek compleet verdwenen was. Vaste lezers van Grisham kunnen Kwaad bloed ook in de boekenkast plaatsen. Het misstaat zeker niet!