Ingrid v.d. Kuil

De schrijfster wil ervaringen delen: over ongewilde kinderloosheid, vruchtbaarheidsbehandelingen en uiteindelijk de geboorte van twee gezonde kinderen. Dat doet ze in de vorm van een (later geredigeerd?) dagboek. De inhoud herinnert aan die van vergelijkbare boeken: de leefwereld verengt zich tot kinderwens, de zware medicamenteuze behandelingen, de stemmingswisselingen, de spanning in de relatie, de overgevoeligheid voor andermans kindergeluk, het egocentrische en het altijd maar wachten. Het grote verdriet van ongewilde kinderloosheid spreekt uit elke bladzijde. Relativering van dit leed of berusting of herordening van de levensdoelen lijkt geen optie. Van wezenlijk belang is de relatie met de vertrouwde arts. Het selecteren van een kliniek op geleide van de aldaar behaalde resultaten ('baby take home rate') is niet aan de orde. Het is een boek dat herkenning zal bieden aan lotgenoten en hun naasten. Dat wil zeggen: voor lotgenoten wier kinderwens uiteindelijk toch wordt vervuld. Voor de minder fortuinlijken is het boek misschien confronterend. Kortom: een emotioneel domein.