J. Lewis

Zelf houd ik wel van een beetje brutaliteit. Zolang degene die brutaal is, daar tenminste geen mensen mee kwetst. Dat doet de hoofdpersoon in Doe dat boek dicht! ook niet. En zijn grote mond is zó over de top, dat het lachwekkend wordt. De schreeuwlelijk in het verhaal, een koning, blaft zijn lezers rechtstreeks toe. Ben je net begonnen met lezen, moet je op pagina 3 alweer het boek dicht doen. Ten minste, als je de bevelen van de koning opvolgt. Hij wil dat je stopt met lezen. Want er is nog geen verhaal. De hofschrijver is zijn aantekeningen kwijt geraakt. Terwijl de koning zijn lezers blijft wegsturen, gaat hij samen met de hofschrijver op zoek naar de gewraakte blaadjes papier. De zoektocht is chaotisch. De koning blijft schreeuwen, volgt intussen de borden 'je neus achterna', en vist naar de strekking van het verhaal. Het verhaal gaat toch wel over een verbijsterend dappere-slimme-knappe koning? Nee dus. Maar dat weten we pas aan het eind (als op de laatste pagina van het boek eindelijk het verhaal begint). Doe dat boek dicht! is een ongelooflijk veelzijdig prentenboek. Met een verhaal in een verhaal, een rechtstreekse dialoog met de lezer, en een ijzersterk karakter van de boze koning. Om het helemaal te begrijpen is wel enige voorkennis van de bekendste sprookjes vereist.