Jan Kleefstra

De lezer die zijn verzet opgeeft, niet meer probeert om iets te pakken, te begrijpen, en zich overgeeft aan het onbenoembare fluisteren van de natuur en van de wind, heeft met Windtoon een bijzonder boekje in handen. ‘Het blijft leiachtig grijs wind stil’ (p.56). Kleefstra nodigt ons uit die stilte binnen te treden, heeft die stilte en leegte voor ons in stamelende regels gevangen. Misschien schuilt hierin wel een antwoord op de openingsregel: ‘Vang maar eens wind in een toon die van haarzelf is’. Hoe ongrijpbaar de wind ook mag zijn: Kleefstra heeft ons -opnieuw- meegenomen op een bijzondere reis.