Jan Siebelink

Hoe moeilijk is het om je als talent te handhaven bij een professionele voetbalclub? Jeroen Siebelink schreef er het boek 'De Voetbalbelofte' over. Natuurlijk, schrijver Jeroen Siebelink stapte onbevooroordeeld en open in het avontuur een boek te schrijven over de Nederlandse voetbalopleiding. Nu De Voetbalbelofte in de schappen ligt, durft hij te stellen: " Het is me meegevallen. Veel mesnen vragen me nu welke negatieve dingen ik heb meegemaakt. Dat valt reuze mee. Er vallen soms harde woorden en er zijn nog een hoop dingen die beter kunnen. Maar in negentig procent van de gevallen gaat het goed." Het beeld van de Nederlandse voetbalopleiding kreeg een flinke knauw door de film 'Daar hoorden zij engelen zingen' uit 2000. De film toont een ontluisterend beeld over de manier waarop Ajax met talenten omging. De scnee waarin jonge Ghanese voetballers worden 'gekeurd' is wellicht het meest treffende voorbeeld van de Amsterdamse manier van scouten dat in de film wordt getoond. Van die wantoestanden merkte Siebelink het afgelopen jaar weinig. Hij trof op de meeste plaatsen een redelijk geoliede opleiding, waarin de voetballertjes in hun waarde werden gelaten. "Zeker in de leeftijdscategorie tot tien jaar houden de clubs er echt wel rekening mee dat ze te maken hebben met kinderen. Maar hoe hoger het talent komt, hoe harder het wordt. En dan zeker bij de oudste jeugd, als de mindere voetballers al zijn afgevallen. Er is maar een kleine groep die het haatl, de rest valt in een zwart gat." Het boek van Siebelink leest als een handboek. De schrijver geeft tips, heft soms zelfs de waarschuwende vinger. "Er bestond geen recept voor de meest voorkomende jongensdroom," zegt hij. "En met dit boek is dat er nog steeds niet. Maar ik zag bij de jongetjes op de club waar ook mijn zoontjes spelen dat ze niet goed wisten wat ze moesten doen als er een scout van een grote club kwam kijken. Met die onzekerheid wilde ik wat doen." Siebelink volgt in het boek de ontwikkeling van veertien jonge voetballers, van wie sommigen inmiddels zijn gestopt. In korte, vaak ontroerende portretten geeft hij een inkijkje in de harde wereld van het profvoetbal. "Het viel me op dat die jongens de energie echt uit zichzelf haalden. Ze zijn onafhankelijk, worden niet onzeker van geschreeuw of van complimenten. Die eigenschap hadden ze gemeen: ze trokken zich niets aan van applaus. Ik zag in hun ogen een enorme kalmte." Siebelink hoopt dat het boek een handleiding kan zijn voor jonge voetballers met de droom profvoetballer te worden. "Het moet inspireren, maar ook tonen wat die jongens en meisjes te wachten staat. Het is aan de ene kant hoopvol, maar ook realistisch; de knas om profvoetballer te worden is niet zo groot. Ook dat aspect heb ik beschreven." "Oorspronkelijk was het bedoeld als laagdrempelig boek voor de jeugd, maar we merken nu dat juist trainers en begeleiders interesse tonen. Vandaag heeft PSV nog 50 exemplaren besteld. Blijkbaar is het instapniveau hoog geworden."

Bij voortduring daalt Siebelink af in zijn verleden, om er weer uit te klimmen met de drang de keelsnoerende taferelen uit zijn jeugdjaren in het oerlandschap terug te zetten - of liever, ze daaruit te laten oprijzen, in bewoordingen die hunkeren naar de zintuiglijke souplesse van de decadenten, en tegelijk blijven tonen dat ze van oudtestamentische herkomst zijn.

Een verfijnde en meeslepende roman.(..) Een echte ‘Siebelink’, vanwege de elegante en gevoelige stijl waarin hij het inferno van de school en de romantische neergang van zijn held beschrijft.