Kees Beentjes

Het Oostfront. Het woord alleen al roept beelden op van onmenselijke kou, onbeschrijflijke gruwelen en het genadeloze Russische landschap. Olivier Speltens laat ons precies dat zien in De Russische winter, het eerste deel van een vierluik. Jonge Duitse soldaten worden op een lange, koude reis naar het front gestuurd. Per trein, later zelfs te voet. Ze worden belaagd door partizanen, de sneeuw maakt alles onbegaanbaar en wie bij min dertig na een tijdje al z'n vingers en tenen nog heeft, mag zich gelukkig prijzen. En dan moet voor deze jongens de oorlog nota bene nog beginnen. Weinig heldenverhalen, veel wanhoop. En die maakt diepe indruk. ****

Zowel Arno als Jodo hebben van Alef-Thau als een wit doek een veelgekleurd schilderij met een spannende compositie kunnen maken. Dat laat zich gelden in de veelzijdigheid en de gelaagdheid van de acht hymnes, oftewel vier maal acht zangen, die dit epos vormen.

Zowel Arno als Jodo hebben van Alef-Thau als een wit doek een veelgekleurd schilderij met een spannende compositie kunnen maken. Dat laat zich gelden in de veelzijdigheid en de gelaagdheid van de acht hymnes, oftewel vier maal acht zangen, die dit epos vormen.