Keff en Dessing

Berlijnse ‘Alexanderplatz’ van Rik Nelissen lijkt veel op Heerlense Willemstraat In zijn boek ‘Alexanderplatz’ schrijft de Berlijnse Heerlense Rik Nelissen portretten van mensen die niet in een hokje te duwen zijn. En dan blijkt dat de Berlijnse Alexanderplatz en de Heerlense Willemstraat veel met elkaar gemeen hebben. ‘Theater Lexor was een plek waar onkruid de kans kreeg om te bloeien.’ De boektitel Alexanderplatz heeft een dubbele lading. Hij verwijst naar de middelste naam van Rik Alexander Nelissen, de schrijver van het boek. Ook is Alexanderplatz een bekend plein in Berlijn, lange tijd de woonplaats van Nelissen. Paradijsvogels Op Alexanderplatz komen mensen van verschillend pluimage samen. Verschoppelingen, artiesten die gevallen zijn voor ze groot werden, paradijsvogels en bohemiens. In zijn boek maakt Nelissen maakt Nelissen geschreven portretten van deze mensen en beschrijft hij de werelden waarin zij zich bewegen. Dat probeert Nelissen te doen zonder die mensen in hokjes te duwen of er labels op te plakken. ‘Ook op mij zijn de nodige labels geplakt. Afhankelijk van hoe mensen me kennen, ben ik soms die homo, die zieke, die kleine of de zoon van Lex. Dat werkt benauwend, maar je kunt ook open naar iemand kijken.’ Nelissen omarmt zijn labels met humor. Hij noemt zichzelf ‘groot geworden door klein te blijven’, met een knipoog naar zijn geringe lengte van 1 meter 52. En zijn homoseksualiteit beschrijft hij onder meer door de beschrijving van zijn zoektocht op een homo-ontmoetingsplaats in Berlijn, waar mannen elkaar ontmoeten voor seks. ‘Dat escapades in de cruising area moesten in het boek, want wat zijn we hier toch verschrikkelijk preuts geworden.’ Alexanderplatz is ook een ode aan Riks vader, Lex Nelissen. De in 2021 overleden Heerlense ‘nachtburgemeester’ baatte aan de Willemstraat in Heerlen een discotheek en een theater uit. ‘ In het hoofdstuk Bloeiende Ruïnes schrijf ik dat ik niet van opgepoetste plekken houd. Op vakantie ga ik graag naar landen waar amper toerisme is.’ De Willemstraat is volgens Nelissen zo’n bloeiende ruïne. ‘Het was een plek waar mensen niet zomaar naartoe gingen, met beruchte uitgaansgelegenheden, drugsoverlast en straatprostitutie. Mijn vader en ik waren daar als onkruid. Als je dat laat bloeien, komen er mooie dingen omhoog, mooier dan in een aangeharkt bloemenperk. Theater Lexor was een plek waar onkruid de kans kreeg om te bloeien.’ Deprimerend Het had weinig gescheeld of Nelissen had in de Willemstraat gewoond. ‘Ik had er vorig jaar een huis gezien dat ik wilde kopen, maar daar greep ik op het laatste moment naast. Ik ben nog altijd op zoek naar een huis in Heerlen. Ik ben er weggegaan omdat ik de stad passief en deprimerend vond. Nu kijk ik er anders naar. Net als Berlijn is Heerlen een plek waar mensen die op mainstream plekken geen kans krijgen welkom zijn, waar je makkelijk kunt experimenten. Als er ergens niets is, kun je er makkelijker iets maken. De Limburger. Frank Benneker.