Ken Mangroelal

Proza & Poëzie 0 Nieuwe dichtbundel van Ken Mangroelal Op 22 juni 2020 verschijnt de eerste dichtbundel van Ken Mangroelal met de titel Ik waan mij hier slechts. Achtenzeventig boeiende gedichten onderverdeeld in zes thema’s: Geliefden, Stad en Buiten, Geloof, Kosmos, Taal en Overschrijding. Al wat zich aan Ken Mangroelal presenteert kan aanleiding zijn tot een gedicht. Een zwerftocht door de duinen nodigt hem uit heden en verleden in elkaar te laten overvloeien. Zwerftocht Ik zwerf van de geestgronden naar de duinen. Door een kijkgat van een bunker loer ik naar de zee. Ik zie de bevrijders stranden, jonge mannen, onervaren in stuurmanskunst en strijd. Het strand verstuift tot een dichte mist. Daarachter zullen zij ten hemel varen. En ook wanneer hij moet uitwijken voor glasscherfjes op ‘t fietspad vraagt om meer dan enkel de vaststelling van deze gebeurtenis: Bling bling Glasscherfjes op het fietspad fonkelen als gevallen sterren in hun nieuwe nacht, het zwarte asfalt. Een lekke band als hemelsgerecht zal ik ontwijken. Eksters langs het pad wachten geduldig af. Bling bling schittert in hun spiedende ogen niet als last maar lust of opsmuk voor hun nest hierboven. De gedichten van Ken Mangroelal zijn nooit ééndimensionaal. Met het spel met verwijzingen en meerdere lagen nodigt hij de lezer uit tot een verdiepend lezen. Misschien is het gedicht Nieuwe Toekomst een verwijzing naar de generaties die per schip aan de Wilde Kust belandden en na alle misère erin slaagden daar op eigen kracht een nieuw bestaan opbouwden. Nieuwe toekomst Het schip voer je weg van je wortels die in je binnenste als die van mangroven dorstig reiken naar het licht. Vergeefs naar aarde waarin je je reizende kon gronden wat overplanten zou bespoedigen bij aankomst aan de Wilde Kust. Overleven deed je. Je wortels schiepen hun eigen grond tussen hemel en aarde. Ontworteld een nieuwe toekomst. De titel van de bundel ontleende hij aan een strofe uit het gedicht: Ik waan mij hier slechts: Tussen de donkere boomstammen scheidt de mist mij van het schrift. De pen krast met hanenpoten in de bleke aarde scharrelend naar zin. Het bos zinkt weg in diepe meditatie. Ik waan mij hier slechts een geest uit de fles die zweeft en zich mengt met de mist. Wij zullen samen over de rivier trekken en bijtijds de heksen omringen bij het doen van hun profetieën en weer verder trekken ieder zijns weegs. Goudgele bladeren zal ik verzamelen en het logboek van vervlogen tijden uit het naschrift van jaarringen lezen. En ook het blad dat zich hier voor mij onzichtbaar met tekens vult zal neerdwarrelen gelig zich veilig wetend in de bruinige schoot van kreupelhout. Geprezen de wandelaar die het vindt. Eerder publiceerde Ken Mangroelal de novelle Distance Call; brief aan een Surinaams Antilliaanse moeder (1978) die in de Derde Boekenmaand 1989 herdrukt werd in De oost, de west, de stilte voorbij. In 2019 verscheen zijn bundel met kort proza Caribbean Rhapsody. Zijn bekroonde essay ‘De vloek van Cham voorbij’ verschijnt dit najaar in de bundel Het andere postkoloniale oog (uitgeverij Verloren, Hilversum). Ken Mangroelal, Ik waan mij hier slechts. Gedichten. Amsterdam: Uitgeverij Lampros. Redactie Michiel van Kempen, omslagontwerp Sylvia Waterloo. 102 pagina’s. ISBN 978 90 83 05640 1. Te bestellen via www.lamprosuitgeverij.nl. Klik op webshop en dan op de bundel. Uiteraard kunt u deze bundel ook via uw boekhandel bestellen.

Het essay ‘De vloek van Cham voorbij’ van Ken Mangroelal. Dit in briefvorm geschreven essay is het meest literaire van de bekroonde teksten. Het getuigt van een virtuoze verwerking in persoonlijke stijl van verschillende, deels postkoloniale cultuurelementen reikend van de oude Grieken, Bartolomé de las Casas, Karel V, Bredero, Aphra Behn en Stedman tot aan Anton de Kom, Albert Helman, Jorge Luis Borges en Sidney Poitier. Het essay getuigt van compassie met mensen die geleden hebben onder de slavernij, het bevraagt de ondoorgrondelijkheid van de geschiedenis, maar het besluit met de inwendige noodzaak om verzoeningsgezind naar de toekomst te kijken. Het roept op tot zelfbewustzijn en zelfrespect bij de nazaten van mensen die de slavernij aan den lijve hebben ondervonden. Een prijs van 1000 euro is toegekend aan Ken Mangroelal voor zijn essay ‘De Vloek van Cham voorbij’