Kristen Ciccarelli

Koningsdochter Asha koestert een grote liefde voor verhalen. Deze laatste zijn uiterst gevaarlijk omwille van hun aantrekkingskracht op draken. Asha doet niets liever dan met behulp van de vertellingen de mythische wezens naar zich toe lokken om ze vervolgens te doden. Ondanks haar uitzonderlijke moed en vaardigheden torst ze een zware last. Als kind ontketende ze met haar verhalen ongewild de woede van de legendarische draak Kozu en riep zo een groot onheil over haar volk af. Sinds die ene noodlottige dag wordt ze Iskari genoemd, symbool voor al wat slecht is. Daarbovenop werd ze verplicht om zich te verloven met Jarek, een krijgsheer die toentertijd haar leven redde, maar de laatste jaren is uitgegroeid tot een machtige commandant die ze voor geen cent vertrouwt. Haar laatste kans om aan het huwelijk te ontsnappen is de ultieme boetedoening: het doden van de draak Kozu. Met gevaar voor eigen leven gaat ze op zoek naar het dodelijke monster, wetende dat haar slaagkansen zo goed als nihil zijn. De laatste Namsara, het eerste deel in de 'Iskari'-serie, is het fantasiedebuut van Kristen Ciccarelli en is dankzij Blossom Books volledig klaar om het Nederlandstalige publiek te betoveren. Hoofdpersonage Asha vormt de spil van het verhaal. De jonge vrouw draagt niet alleen littekens aan de buitenkant, maar ook vanbinnen. Haar schuldgevoel en de wil om te overleven hebben haar gevormd tot een rechtschapen vrouw met een onverbiddelijkheid die normaal gezien zijn gereserveerd voor antagonisten. Zo keurt ze de zachtaardigheid van haar broer af. ‘Hij dacht als … een held. Hij was te vriendelijk. Te goed. Te zachtaardig. Het zou hem nog eens duur komen te staan.’ Haar veelzijdige karakter wordt aangevuld met een al even rijk universum dat blijk geeft van een sterke verbeeldingskracht. Ciccarelli slaagt erin om de diverse personages en gebeurtenissen helder aan te bieden waardoor de lezer steevast het overzicht behoudt. De hoofdvertelling wordt om de zoveel tijd afgewisseld met een van de oude verhalen die het land rijk is. Deze voorzien de lezer in een tot de verbeelding sprekende schrijfstijl van verrijkende achtergrondinformatie en vormen de moeite op zich. Liefdesperikelen spelen een belangrijke rol, maar vormen wel degelijk een meerwaarde. Asha’s gevoelens confronteren haar met zichzelf en dragen bij aan de ontwikkeling die ze over het verhaal heen maakt. Zeker naar het einde toe wordt het verhaal bovendien ongewoon spannend met veel onthullingen en eindigt haast elke hoofdstuk met een onweerstaanbare cliffhanger. Een zeer verzorgde en rijke vertaling van Maria Postema laat de leesmagie hoog opflakkeren en dat wordt nog eens gesterkt door een tot in de puntjes verzorgde vormgeving. De laatste Namsara vormt een ode aan de kracht van verhalen en zowel Blossom Books als Postema hebben duidelijk het onderste uit de kan gehaald om die overtuiging alle eer aan te doen.

Verwachtingen Mijn verwachtingen voor het tweede deel van Iskari waren hoog. Dit komt doordat ik De Laatste Namsara heel erg goed vond, iets wat mij ook totaal verraste. Ik had namelijk niets met draken en zou dit boek nooit oppakken. Dat deed ik wel, gaf het vijf sterren en was heel nieuwsgierig naar De Gevangen Koningin. We zouden in dit deel meer over de relatie tussen Firgaard en het Struikland leren, want dat die niet goed is staat vast. Ik verwachtte net zoveel actie als in De Laatste Namsara, dus vandaar dat mijn verwachtingen erg hoog waren. Schrijfstijl Wederom is de schrijfstijl van Kristen Ciccarelli in De Gevangen Koningin zeer aagenaam. Dit zorgt ervoor dat je het boek gemakkelijk leest. Net als in De Laatste Namsara krijgen we in De Gevangen Koningin “oude” verhalen te lezen, hetzij minder en anders. Bestonden de verhalen aan het eind van de hoofdstukken in De Laatste Namsara uit mythen en legenden, krijgen we in De Gevangen Koningin fragmenten uit het verleden van Roa, Dax en Essie. Ik vind dit een unieke manier van terugblikken en zo blijft het tempo van het verhaal behouden. De vertaling door Maria Postema is wederom goed gelukt. Ik heb niet het gevoel dat ik iets heb gemist omdat ik de Nederlandse versie van dit boek las. Plot Toen ik door kreeg dat de nadruk in De Gevangen Koningin op de politiek lag, hield ik mijn hart even vast. Wordt het niet te veel? Maakt dit het verhaal niet te eentonig? Ik moet eerlijk toegeven dat ik van beiden een beetje last had. Op een gegeven moment wilde ik iets minder politieke intriges en meer actie in het verhaal zien. Dat kwam goed, alleen wat laat. Wat ik ook merkte is dat ik me een aantal dingen uit De Laatste Namsara niet meer kon herinneren. Dit was in het begin best vervelend, want ik vroeg me af wat bepaalde termen ook alweer waren. Na navraag te hebben gedaan (ik kon op dat moment niet bij het vorige boek) wist ik het weer en kon ik weer rustig verder lezen. Zoiets irriteert me enorm en had ik ook nog nooit gehad. Je kunt de boeken in deze trilogie dus ook absoluut niet los van elkaar lezen. Er is namelijk geen toelichting op bepaalde termen, waardoor je in het duister tast als je De Laatste Namsara nog niet hebt gelezen. Zoals eerder gezegd ben ik iets minder enthousiast over De Gevangen Koningin. Ik vond het evengoed een leuk boek om te lezen en ik zal de trilogie zeker ook uit lezen, maar ik miste de actie en sensatie. Vooral in het begin had ik hier moeite mee. Naar mijn idee komt het verhaal pas echt goed op gang als het boek al ruim over de helft is. Een beetje jammer, maar gelukkig kwam het op een gegeven moment goed. Het was nog steeds minder actie dan in De Laatste Namsara, maar er gebeurde tenminste iets. Ik was namelijk even bang dat het verhaal maar wat bleef voortkabbelen, zoals het dat ook een hele tijd doet. Maar als het op een gegeven moment allemaal gebeurt, gaat het ook echt goed los en wilde ik zo snel mogelijk verder lezen. Conclusie Al met al heb ik me vermaakt met De Gevangen Koningin. Ik vond wel dat de politieke intriges soms wat te veel en te langdradig werden, waardoor het verhaal wat eentonig werd. De actie en sensatie kwam pas ruim over de helft van het boek in het verhaal en dat is jammer. Maar toen de balletjes eenmaal gingen rollen, ging het ook goed los en wilde ik verder lezen. De manier van terugblikken naar het verleden vind ik uniek en de schrijfstijl van Kristen Ciccarelli is prettig, waardoor je toch zo door het verhaal vliegt. De Gevangen Koningin krijgt een ruime voldoende, maar ik vond De Laatste Namsara beter en leuker.