Kristine Mckenna

DAVID LYNCH IS GEPREZEN OM ZIJN FILM- EN TV-WERK, MAAR ZIET ZICHZELF PRIMAIR ALS BEELDEND KUNSTENAAR. GEORGE VERMIJ DUIKT IN DE NIEUWE LYNCH-MONOGRAFIE, DIE HOOFDZAKELIJK OVER ZIJN KUNST GAAT. Nu dat David Lynch na het derde en laatste seizoen van ‘Twin Peaks’ zijn film- en televisiewerk achter zich laat is het heel toepasselijk dat het Bonnefantenmuseum zijn beeldende kunst voor het voetlicht brengt met de grote expositie ‘Someone is in my House’. Directeur Stijn Huijts legt het in de kloeke en rijk geïllustreerde tentoonstellingscatalogus nog eens haarfijn uit. Lynch is de man die we kennen van ‘Blue Velvet’, Agent Cooper, Laura Palmer en ‘Mulholland Drive’. Toch begon de Amerikaan als een ijverige schilder en bekende hij laatst in een biografie dat hij het schilderen mist wanneer hij niet schildert. Het meest verrassende element binnen het oeuvre zijn toch Lynch’ lampen. Slanke en lange constructies van metaal, textiel, hout en natuurlijk ook licht. Rekwisieten die je in de Black Lodge zou verwachten. Stijlvol maar sinister en daarin zit ook hun subtiliteit. Naast het mooie beeldmateriaal bevat de catalogus nog wat korte essays. Het essay van Kristine McKenna gaat in op Lynch’ plaats binnen de kunstgeschiedenis. Ze haalt er de symbolisten en surrealisten bij om te eindigen bij het werk van Francis Bacon. Petra Giloy-Hirtz focust op de overkoepelende thema’s in zijn films en kunst. Het maakt van deze prettige en mooie catalogus een goede vervanging van het oudere boek ‘Images’ dat jarenlang gold als een incompleet standaardwerk over zijn beeldende kunst. David Lynch, ‘Someone Is In My House’ (Veurne: Hannibal, 2018).