Mario Molegraaf

'De nieuwe meester van de spionagethriller.'

Kavafis lezen is verslavend. Zijn poëzie ademt. Ze komt zo natuurlijk over, dat het lijkt alsof het Kavafis geen moeite heeft gekost om ze te schrijven. Het zijn opvallend evenwichtige gedichten. Ook de onvoltooide geven een gevoel van compleetheid. Ze verraden een groot vakmanschap. En het is alsof de zorg die hij aan zijn werk heeft besteed op jou wordt overgebracht terwijl je leest. Niet veel kunstenaars zijn in staat om hun werk leven te geven. Dat is, naar mijn idee, de reden dat hij tot de grote Europese dichters behoort. Kavafis' poëzie leeft over honderd jaar nog steeds, en langer - voor lezers van beiderlei kunne en geaardheid. Daarvoor grote dank aan Mario Molegraaf (en aan zijn uitgever).

Haar woordvoerder laat weten dat ze met niemand te vergelijken is en dat anderen terugschrokken voor de vervoering waaraan ze zich op haar beste momenten overgaf. 'Of anders schoven ze hun persoontje naar voren om te vullen wat bij haar haast huiveringwekkend leeg bleef.' Mooi gezegd van Mario Molegraaf die "De wilgen, de velden, het water" van Augusta Peaux samenstelde. Ik kende haar werk niet goed, nu wel en ben het met Molegraaf eens: ongekende gedichten van een gek genoeg nog altijd onbekende dichter. Ze is het wegje door het korenland waarover ze schreef dat het zo verborgen door de wereld loopt. Om te besluiten: 'k geef al de wijde wegen er voor. Ik ook.

De liefde voor Griekenland inspireerde Mario Molegraaf tot vijftig impressies en beschouwingen aan de hand van korte fragmenten van Nederlandse en Vlaamse dichters en schrijvers die ooit Griekse bodem betra­den. Anders dan je zou verwachten geeft hij niet de voorkeur aan classici zoals Gorter en Leopold, hoewel Ida Gerhardt niet ontbreekt. 'Het wonder van haar werk is hoe Holland en Hellas samengaan. Bijvoorbeeld in gedichten waarin afgezanten van het nog onbedorven Holland(...) kampi­oenen van Plato blijken: De Parnassus is niet uitsluitend de mythische berg waar de poëten wonen, maar ook een berg van sneeuw en steen. Het gaat Molegraaf om het klassieke, maar vooral ook om het hedendaagse Griekenland. Nederlandse auteurs schreven al in de 16de en 17de eeuw over hun bezoeken aan het land. Maar bij figuren als Emants en Couperus komt Molegraaf echt op stoom. De titel van de bundel ontleent hij aan A.H. Nijhoff, echtgenote van de dichter M. Nijhoff: 'De Griek weet wat blauw is'. Zijn hemel heeft hem er het geheim van geleerd: Over de meeste literaire Griekenlandgangers schrijft Molegraaf bewonderend, maar hij kan, bijvoor­beeld over Connie Palmens roman Lucifer, ook kritisch, om niet te zeg­gen vals uit de hoek komen.