Marius van Dokkum

Dit kunstboek geeft inzicht in het leven en werk van kunstschilder en illustrator Marius van Dokkum (1957). In het voorwoord van uitgever Wim Ellens en de daarop volgende tekst van de auteurs Ruud Spruit en David Levie schetsen zij een portret van Van Dokkum. zelf gaat hij in op zijn inspiratie, techniek en zijn prentenboeken over 'Opa Jan'. De tekst is zowel in het Nederlands als in het Engels en Duits. Vanaf pagina 24 is een selectie te zien van de schilderijen en tekeningen: portretten. stillevens. humoristische vrije werken en illustraties van kinderboeken. Te zien is dat de kunstenaar inspiratie vindt in o.a. de portretten van Holbein, de figuurstudies van Sierk Schröder, de stillevens van Henk Helmantel en de humoristische taferelen van o.a. Jan Steen. Bij elke afbeelding worden titel, afmeting en jaartal vermeld; sommige zijn voorzien van een begeleidende tekst. Tot slot de biografische gegevens van Marius van Dokkum. Deze verzorgde uitgave met hard kaft en linnen rug heeft kleurenafbeeldingen van uitstekende kwaliteit en zal door de veelzijdigheid vele lezers aanspreken. Eerste boek uit de nieuwe serie monografieën van Art Revisited. Catalogus n.a.v. de tentoonstelling "Humoristisch Slot van 2010" van Marius van Dokkum in Slot Zeist.

Verjaardagskalenders. boekjes en zelfs puzzels publiceert de Nederlandse kunstenaar en illustrator Marius van Dokkum (Andijk, 1957). Ook dit dunne boekje in klein formaat hoort in die pretentieloze serie. In zijn kenmerkende Nederlands-realistische stijl presenteert de kunstenaar tien schilderijen van peren in bijzondere situaties. Behalve een ultrakorte inleiding ontbreekt elke informatie over kunstenaar en werk. Wat resteert zijn goede afbeeldingen van vaardig gemaakte werken met een soms wat al te flauwe humoristische inslag. Een boekje als een aardige cadeautip.

Het is zomer, maar waar is de zon toch gebleven? Opa Jan besluit de zon achterna te reizen: met een aanhangwagen vol spullen en dieren reist hij naar Spanje. Als het daar óók begint te regenen, bouwt hij zijn auto om tot helikopter en vliegt hij door naar de woestijn. Daar kunnen de dieren in het zand spelen en is het altijd lekker warm. En als ze daarna zin hebben in een ijsje, brengt Opa ze gewoon naar IJsland. Niks is hem te gek, voor elk probleem heeft hij een oplossing. Tot hij weer naar huis wil, maar er geen enkele boot te zien is. Dan komt Varkentje met een wel heel creatief idee! Vierde prentenboek over Opa Jan, van een auteur die ook kunstschilder is. Dit is goed te zien aan de mooie, paginagrote illustraties: die zijn warm en sfeervol, in een gemengde techniek van inkt en waterverf, en zitten vol humoristische details. Ook over de vormgeving is nagedacht, met variatie in lettertype en tekstkleur - één zin kabbelt zelfs op de golven van de zee. De tekst is verder zakelijk en bijzaak, dus vooral vanwege de illustraties een mooi prentenboek voor kinderen vanaf ca. 4 jaar.

'Er zijn al heel wat kinderboeken over dementerende grootouders. Toch is Oma, mag ik mijn pop terug? een aanwinst. Mark Haayema beschrijft het verloop van de ziekte door de ogen van Fien (6). Haar lichtvoetige observaties zijn vaak grappig of ontroerend. Fiens oma woont in een flat, opa 'zit in het fotolijstje op de kast'. Haayema verpakt de omaclichés in geestige zinnen, zodat ze weer fris klinken: "Mijn oma heeft heel veel vel. Veel meer dan eigenlijk op haar hoofd past. Daardoor lijkt ze een beetje verfrommeld. Net een rozijntje dat vroeger een druif was." Oma's tanden 'slapen in een glas water' en het ruikt bij haar 'precies zoals bij ons op zolder'. Een mooi gegeven is dat oma dol is op Fiens pop. Ze vraagt of die bij haar mag logeren en houdt 'm op schoot. Fien staat dat met gemengde gevoelens toe. Ze wil lief zijn voor oma, maar het is wel háár pop."