Omar Hamilton

Niet veel schrijvers zijn in staat om niet alleen de duizelingwekkende snelheid van een door internet aangejaagde opstand, maar tegelijk ook de choquerende werkelijkheid van met kogels doorzeefde lichamen in woorden en beelden te vangen, en ook nog oog te hebben voor de liefde die de motor was van de revolutionaire beweging in Egypte. Robert Omar Hamilton kan dat, en nog veel meer. Hij vertelt over de hoop en de bruisende dynamiek van de eerste stadia en de verpletterende nederlaag, en stelt tijdloze vragen over wat de schuld is van de levenden aan de doden. Ondraaglijk. Niet te missen. Een schitterend debuut.

Godsamme, wat een boek, en dan druk ik me nog voorzichtig uit. Hamilton zet een onbarmhartig portret neer van een generatie, en komt daarnaast met een poëtische, vlammende verslag over een verraden revolutie. Van de euforie van het Tahrirplein na de revolutie, toen je bijna een nieuwe wereld kon ontwaren door het traangas tot de gevangeniskooien en mortuaria van het fascistische Egypte - het beeld dat Hamilton schetst, is somber, maar niet helemaal hopeloos.