R. Hensen

De Franse filosofe Simone Weil (3 februari 1909-24 september 1943) leerde in 1935 de katholieke wijze van geloven kennen en in 1937 had zij een doorslaggevende religieuze ervaring. Beide beïnvloedden haar om in de oorlogsomstandigheden haar radicaal pacifisme op te geven en zich bij het verzet aan te sluiten. Waar dat niet kon, zou ze zich in haar handelen solidair tonen met werkers en vertrapten. Ze stierf uitgeput. Haar denken zet zij uiteen in brieven aan haar geestelijk leidsman pater Perrin, aan wie zij ook haar andere manuscripten nalaat ter bezorging. De brieven gaan over haar manier van geloven, de beschouwingen over haar mens- en wereldbeschouwing: aandacht en beschikbaarheid zijn de sleutelwoorden. Onderwerpen zijn verschillende vormen van liefde en vriendschap, de juiste studiehouding en de verschillende aspecten van de culturen in het Midden-Oosten. Weil was een mystica met de voeten op de grond, en op die manier realistisch. Zij wordt wel vergeleken met Hanna Arendt, Etty Hillesum en Dietrich Bonhoeffer. Een goede leeswijzer bij deze nog steeds mooie vertaling is 'Licht en zwaar' (2013)* door Frits de Lange. Drs. P.W.A. Stuurman