Roelof Broekman

'Dit zijn de verhalen van enkele van mijn helden.' Arthur Japin 'Mooi, hoe dit boek de kwetsbaarheid, kracht en diversiteit van roze ouderen beschrijft. Lezen!' Roze 50+ Nederland 'Een aanrader voor iedere belangenbehartiger en zorgverlener. Roze ouderen worden nog veel te vaak vergeten.' Liane den Haan, directeur-bestuurder ANBO 'Stormachtig Stil is een integer monument voor LHBTI-ouderen. Ieder hoofdstuk raakt!' Astrid Oosenbrug, voorzitter coc-Nederland 'Iedereen die in de ouderensector werkt, moet dit boek lezen. Deze pioniers vedienen respect.' Yves Aerts, algemeen coördinator çavaria 'Dit boek móest gemaakt worden omdat deze indrukwekkende verhalen van een unieke roze generatie niet verloren mogen gaan.' Tanja Ineke, zorgbestuurder Libertas Leiden 'Meer en meer raakte ik onder de indruk tijdens het lezen, onvoorstelbaar dat het ooit zo erg is geweest. Maar echte liefde stop je niet. Nooit.' Roelof Broekman, auteur van 'Partycrash'

Ook bang voor de party waar uw tiener de druk van de blok van zich af zal werpen? U hebt gelijk, zo blijkt uit het verhaal van Roelof Broekman. Hij stond zijn 15-jarige dochter toe om een feestje te bouwen, en maakte dat hij het huis uit was. Maar toen hij de volgende ochtend thuiskwam, merkte hij al snel dat er iets niet pluis was: de blender was weg, een computerscherm onvindbaar en een MacBook-laptop verdwenen. Broekman stond versteld: zijn dochter gaat naar een gymnasium, en haar medeleerlingen zijn van goeden huize. Hoe kan dat? Hij schreef er een boek over, 'Partycrash', een must voor ouders met tienerkinderen. (Lees verder via de link).

De dood is dichtbij, vertelde mevrouw Houweling haar dochter Hilde (22) afgelopen januari. Die woog op haar dieptepunt 32 kilo. De blonde dame die de deur van haar ouderlijk huis opentrekt, glimlacht vriendelijk. Ze staat fier rechtop en haar ogen glinsteren. Niets doet vermoeden dat ze een halfjaar geleden nog in een kliniek was opgenomen voor haar eetstoornis. En dat ze nog steeds iedere vrijdag naar een kliniek in Amsterdam afreist. Daar stapt ze op de weegschaal, vertelt ze hoe haar eetweek eruitzag en praat ze over haar trauma. "Aan mij zie je niet dat ik ziek ben" "Een gebroken been hebben lijkt me makkelijker", mijmert de eerstejaarsstudent social work aan hogeschool Windesheim in Zwolle terwijl ze een glas water inschenkt voor zichzelf. "Dan zien mensen dat je ziek bent. Aan mij zie je niet zo veel." Ze neemt plaats aan de keukentafel. Haar autobiografie "Over winnen" kwam eind november uit. Het boek ligt binnen handbereik. Voor haar neus staat een schaal met chocolaatjes. En aardbeien, van marsepein. De Zwolse raakt ze niet aan. Piekert er niet over. Ze voelt niet of ze honger heeft, en het voedsel staat niet op haar eetlijst; in de ochtend een schaaltje kwark, tussen de middag drie boterhammen en in de avond een portie van wat de pot schaft. En drie tussendoortjes, een stuk fruit, koekje en twee mueslirepen. "Ik eet als een machine." Lees verder via de link

Lekker onderhoudend verhaal, vlot geschreven, zit snelheid in die door het hele boek behouden blijft… van begin tot einde blijft de stijl goed gehandhaafd en dat zorgt voor een prettige homogeniteit van de tekst. Goeie mix van drama, terreur, sentimenten en humor, en dat laatste in vooral hoe de dingen worden benoemd, soms met beeldspraak, soms ‘lekker’ plat.