Sandra Salome

De klare taal van Adriaan Bontebal klinkt na in zijn postume bundel Aad van Rijn heette hij eigenlijk, maar hij noemde zich Adriaan Bontebal (1952-2012) en was de allerbeste eenbenige dichter van het Westen: 'Links/ Links/ Links/ Het lijkt onbeholpen/ maar ook hij marcheert/ de eenbenige'. Bontebal was een lange Haagse gozer, met zwart wapperend hippiehaar, zware shag bij de hand. Zijn houten been had hij gekregen na een motorongeluk. Hij werd 'de Carmiggelt van de kraakbeweging' genoemd, vanwege zijn grappige observaties, druipend van de vette randjes van het trottoir, en drijvend op zelfspot. Bovendien woonde hij zelf in een kraakpand, dat hielp mee. Van het postuum verschenen Tot hier en niet verder beklijven zijn gedichten. Klare taal, recht op de man af, nooit saai, en geen blad voor de mond. Als je naar hem luisterde kon je hem verstaan, inclusief Haags accent. Uit 'Hercules': 'En 's avonds val ik/ moe maar vol/ van gedane zaken/ voor een laatste/ soloperformance/ in mijn tweepersoonsbed/ terwijl ik denk:/ morgen krijgt/ de keuken een beurt.' Op 11 februari dit jaar ging Bontebal dood: longkanker. Hij had nog een laatste wens, en zo heet dit gedicht ook: 'Als ik dood ben/ wil ik worden/ geplastificeerd/ in vlammend rood/ En worden bijgezet/ tegen de/ donkerblauwe wand met de helwitte spot/ in de noordoosthoek/ van de zitkuil/ en een overlijdensbericht/ in Avenue/ en VT/ Wonen.'