Sluwe Voszz

Sluwe Voszz zijn raps zijn recht-toe-recht-aan. Geen poespas, ziekelijke punchlines, bizarre rijmschema’s of vernieuwende inzichten. Hier en daar zijn de rijms wat eenvoudig en moet er wat geknutseld worden met de klemtonen om de flow te laten lopen, maar de flow is overall degelijk en doet zijn dienst over de gevarieerde beats. Het is met name de passie waarmee Sluwe Voszz de aandacht van de luisteraar vast kan houden. Als MC maakt hij indruk wanneer hij introspectief te werk gaat. Zo verwoordt hij op beeldende wijze zijn levenservaringen en twijfels op 'Soort Van Man': “Ik ben een soort van man, krijg er de kriebels van. Ik zorg voor mezelf, maar weet niet of ik dat kan. Ik ben een soort van kind, midden in mijn opvoeding. Ik laat mezelf verzorgen en ik groei nog flink.” Het gastenlijstje van het album mag er sowieso wezen: Apathy, Trife Da God, Shabazz The Disciple, Beretta 9, 4th Disciple, Molemen and the list goes on. Een guestappearance die erg goed uit de verf komt is die van Apathy op 'Bakenessergracht'. Sluwe Voszz rapt beeldend over het straatbeeld van de betreffende gracht, maar Apathy zijn flow en verse sluiten perfect aan bij de hypnotische beat van Beretta 9. Het lijstje van producers is aardig divers, maar de sound is overwegend rauw: dreigende strings- en pianosamples; pompende bassen en rechte drumbeats. Uitzonderingen als 'Stad' (OSO), 'Ik Vind Je Nice' (Mighty Mexoi) en 'Zure Appel' (NoOt) zorgen voor variatie op de schijf. “Ik vang mijn emotie in tracks” meldt Voszz in het cd-boekje en dat is hem gelukt. Als Sluwe Voszz zijn focus vast weet te houden en zich verder ontwikkelt, kijk ik uit naar het volgende album van deze (soort van) man.