Suzi Moore

Laura, het tweelingzusje van Emma (10, ik-figuur) is overleden, uitgerekend op hun verjaardag. Emma denkt dat Laura is gestikt in een stuk taart. Daarmee wordt de quasi-grappige toon gezet. De sfeer doet denken aan 'Leven van een loser' en 'Dagboek van een muts', zonder illustraties. Dit contrasteert met het enorme verdriet dat onder de oppervlakte woekert bij alle gezinsleden. Stukje bij beetje wordt duidelijk wat zich precies heeft afgespeeld; waarom moeder Fiona zo geïrriteerd is en Ruben telkens dwars ligt. De gedachten van Emma worden afgewisseld met dialogen die zijn weergegeven als in een toneelstuk, met witregels en de naam van de spreker ervoor. De komst van het nieuwe klasgenootje Lexi, met haar eigen problemen, zorgt uiteindelijk voor acceptatie van het verlies door alle partijen. Het laatste woord is aan laura. Niet helemaal gespeend van clichés. Door uitgekiend gebruik te maken van de drie 'verleiders' van jeugdliteratuur - herkenning, humor en spanning - weet de debuterende schrijfster de gevoelens van kinderen en volwassenen rond pijn, dood en verdriet op ontroerende wijze zichtbaar te maken. De opvallend luchtige toon maakt het verlies des te schrijnender. Biedt inzicht in problemen rondom de verwerking van de dood van een kind in een gezin.