Tineke Toet

Eerste deel van de 'Hoe vertel ik het-reeks': moderne sprookjes in prentenboek vorm bedoeld voor het bespreekbaar maken van gevoelige onderwerpen. Dit deel gaat over (echt)scheiden. Het verhaal begint waar het klassieke sprookje ophoudt: een prins en een prinses wonen in een mooi kasteel en krijgen samen een zoon en een dochter. Maar desondanks zijn ze niet gelukkig. Hij wil koning worden, maar zij voelt zich niet thuis in het kasteel en droomt van aardbeien en een vrij leven. Het geluk keert terug als ze ieder hun eigen weg gaan. De kinderen genieten beurtelings van het buitenleven bij hun moeder en van het spelen in de donkere gangen van het kasteel. Toch nog eind goed, al goed dus. Maar: 'We zijn nú gelukkig en verder... zien we het wel.' Het onderkennen van onverenigbare verlangens is herkenbaar en kan ook door jonge kinderen worden ingevoeld. Het boek slaagt dan ook in zijn opzet om het onderwerp echtscheiding op een luchtige manier aan te kaarten. Er worden geen schuldigen aangewezen en de boodschap dat geluk geen vast gegeven is, getuigt van realiteitszin. Prentenboek met paginagrote collageachtige illustraties in heldere kleuren en korte teksten in grote zwarte of witte letters. Om samen met kinderen in te lezen en over te praten. Vanaf ca. 4 t/m 8 jaar.

De zoon van een ridder wacht met tegenzin op de dag dat hij in de voetsporen van zijn vader zal treden en zijn opleiding tot ridder gaat beginnen. Hij wil dat koude, zware harnas niet aan, kan niet tegen het lawaai van de zwaardvechters en begrijpt niet dat er oorlog gevoerd moet worden als praten ook kan. Hij wil paarden verzorgen en lange ritten maken in de natuur. De jongen probeert er met zijn ouders over te praten, maar dat loopt op niets uit en nu is het zover. Verzorgde prentvertelling uit de reeks "Hoe vertel ik het', waarin een maatschappelijk onderwerp in de vorm van een modern sprookje voor jonge kinderen bespreekbaar wordt gemaakt. Dit deel over overgevoeligheid en "anders zijn' behandelt op luchtige wijze het verlangen van de jongen om zichzelf te zijn en stipt zijn gevoeligheid voor geluiden en bepaalde kleding aan. De paginagrote kleurenillustraties met helder afgebeelde figuren tegen een achtergrond van meestal gedekte tinten zijn prettig om naar te kijken. Leuk, terugkerend detail is de kleine muisridder met zwaard die op iedere prent is te vinden. Het vorige deel 'De prins die alleen maar dingen at met de letter P.' (2014)* van Tineke Toet en Caroline van Pelt ging over moeilijke eters. Om voor te lezen en over te praten met kinderen van ca. 5 t/m 7 jaar. S.E. van Zonneveld