Tsead Bruinja

De schop onder de kont die de Nederlandse poëzie nodig heeft

‘Een bijzonder mooie bundel met een gevarieerde inhoud: natuur met name het Friese landschap, vriendschap opgetekend aan de hand van ontmoetingen met twee oude mannen en natuurlijk liefde die verdwijnt en ontstaat. Gedichten zonder vaste strofe-indeling, gelijke regellengte en eindrijm, maar die klinken als een klok met een inspirerende inhoud, die je op een prettige manier aan het denken zet. Humor ontbreekt niet door af en toe een link te leggen met vorige gedichten in de bundel. Grappig is ook de verwijzing naar Slauerhoffs gedicht ‘Woninglooze’. Kortom, poëzie zoals poëzie moet zijn’.