W. Davids

NBD|Biblion recensie: Warm prentenboek over kroeshaar-peuter Bibi die elke dinsdag met haar moeder naar de 'bieb' gaat. Alles komt aan de orde, vanaf het thuis boeken verzamelen tot het 's avonds in bed een nieuw of lekker een bekend boek lezen. In de bibliotheek wordt soms voorgelezen, gezongen, je ontmoet andere kinderen, je kan alles lenen, ook haar favorieten: boeken over schoenen! Origineel, prachtig geschilderd prentenboek met stevige bladzijden en volkomen in peuter-perspectief. Duidelijke tekst in grote letters; woorden die nadruk moeten krijgen zijn in hoofdletters gedrukt. Prachtige bibliotheekpromotie, voor sommige bibliothecarissen is de term 'bieb', die eigenlijk alleen in de titel staat, echter nog een gruwel. Het proces van innemen en uitlenen is zoals het nu nog in de meeste bibliotheken is, met een mevrouw die je boeken door een 'machine' haalt. Voor bibliotheken een les: naderhand gaan ze in een cafe cappuccino drinken, dat hoort natuurlijk ter plekke te kunnen en voortaan moet elke bibliotheek op dinsdag om 9.00 uur open zoals Bibi precies weet! Aantrekkelijk vanaf ca. 2 jaar. (Biblion recensie, Ellie de Ridder)

Zelf houd ik wel van een beetje brutaliteit. Zolang degene die brutaal is, daar tenminste geen mensen mee kwetst. Dat doet de hoofdpersoon in Doe dat boek dicht! ook niet. En zijn grote mond is zó over de top, dat het lachwekkend wordt. De schreeuwlelijk in het verhaal, een koning, blaft zijn lezers rechtstreeks toe. Ben je net begonnen met lezen, moet je op pagina 3 alweer het boek dicht doen. Ten minste, als je de bevelen van de koning opvolgt. Hij wil dat je stopt met lezen. Want er is nog geen verhaal. De hofschrijver is zijn aantekeningen kwijt geraakt. Terwijl de koning zijn lezers blijft wegsturen, gaat hij samen met de hofschrijver op zoek naar de gewraakte blaadjes papier. De zoektocht is chaotisch. De koning blijft schreeuwen, volgt intussen de borden 'je neus achterna', en vist naar de strekking van het verhaal. Het verhaal gaat toch wel over een verbijsterend dappere-slimme-knappe koning? Nee dus. Maar dat weten we pas aan het eind (als op de laatste pagina van het boek eindelijk het verhaal begint). Doe dat boek dicht! is een ongelooflijk veelzijdig prentenboek. Met een verhaal in een verhaal, een rechtstreekse dialoog met de lezer, en een ijzersterk karakter van de boze koning. Om het helemaal te begrijpen is wel enige voorkennis van de bekendste sprookjes vereist.

Een meisje (ik-figuur) krijgt geen huisdier. Ze fantaseert er dan maar eentje, kennelijk kunnen haar knuffels die rol niet vervullen. Een steen aan een touwtje bijvoorbeeld. Ze noemt hem Pluisje, maar laat hem na twee dagen vrij. Dan een handschoen, een snoeppapiertje, een ballon. Allemaal met een naam en twee dagen levensduur. Tot mama met een verrassing komt. Het meisje heeft wonderlijke huisdieren, en dat is nog zacht uitgedrukt. Maar kinderfantasie gaat ver en wij gaan met haar mee. De vrolijke en vooral levendige illustraties in dit vierkante prentenboek doen je bijna geloven dat we met echte huisdieren te maken hebben. Alleen bij het snoeppapiertje lukt dat niet. Daar valt de aandacht te veel op een barbiepop. Gaan kinderen mee in deze fantasieen of vinden ze het alleen maar gek? Vanaf ca. 4 jaar.

Julia ziet er tegen op om voor de eerste keer naar school te gaan. Ze neemt een doos mee waar ze elke dag iets anders in doet, maar nieuwe vrienden houdt ze er niet aan over. Ze wil het liefst zelf in de doos verdwijnen. Pas dan krijgt ze echte aandacht en is het contact met de andere kinderen snel gemaakt. Vierkant prentenboek over een probleem dat veel kleuters zullen herkenen. De school en juf komen nauwelijks ter sprake, het gaat alleen over contact maken. De tekst is beknopt en goed afgestemd op de leeftijdsgroep. Ook de illustraties zullen aanspreken. Het zijn krijttekeningen, ingekleurd met waterverf in mooie, zachte tinten. Ze zijn wisselend van formaat en speels over de bladzijde verdeeld. Herkenbaar onderwerp op een leuke manier behandeld. Vanaf ca. 4 jaar.