W. de Haas

Wim de Haas benadert in 'Planning als Gesprek' de ruimtelijke planning als een vorm van taalhandelen, met een eigen woordenschat, zinsbouw en grammatica. De Haas herkent verschillende communicatiegenres: ontwerpen, onderzoeken, beslissen en ingrijpen. In het vinden van goede overgangen tussen de genres, ziet hij het wezen van de ruimtelijke planning. In deze passages is ruimte voor reflectie die planologie een wetenschappelijk karakter geeft. De noodzaak voor een dergelijke benadering komt voort uit een heersend onbehagen binnen de planning. De idee van publieke, strategische ruimtelijke planning en de ontwikkelingen in de postmoderne tijd, die zich meer en meer richten op ad hoc en gebiedsgericht ingrijpen zonder integrale achterliggende visie, zijn bepaald niet vloeiend in elkaar overgegaan. Kritische reflectie op dit soort vraagstukken ontbreekt, een gemis dat 'Planning als Gesprek' probeert in te vullen, waarbij veelvuldig wordt teruggegrepen op filosofen als Kant en Lyotard. De benadering van planning als taalhandelen, die uitvoerig wordt uitgelegd, is wel tamelijk abstract. In latere hoofdstukken wordt De Haas echter concreter wat betreft de toepassing van deze planningsbenadering en slaat hij een brug tussen zijn theoretische benadering en de planningspraktijk. Het boek is in mijn ogen vooral een hedendaagse manier van definiëren wat planning is en hoe we er mee om kunnen gaan in dit postmoderne tijdperk. Als student landschapsarchitectuur kreeg ik een beeld van wat het ontwerpen in het proces van ruimtelijke ordening kan zijn. Voor studenten die op zoek zijn naar theoretische verdieping is het boek een aanrader.