Willeke Barens

Vergeet Bridget Jones en maak kennis met de nieuwe chicklit heldin Finley Anderson Tanner. Door jaloerse vrouwelijke collega’s ook wel – drie maal raden- FAT genoemd. Dat komt mede door haar charmante blonde verschijning en haar modieuze merkkleding die ze als fervent koopjesjaagster voor een schijntje op de kop tikt. Zo’n hobby is maar wat handig als je als ongemotiveerde juridisch assistente je de pletter verveelt op een advocatenkantoor in Florida. Maar alles verandert wanneer Finley door haar baas een erfeniszaak van een cliënt in haar designerpumps krijgt geschoven … De cliënt, mevrouw Evans, is ervan overtuigd dat haar man niet is gestorven door een ongeluk maar door moord om het leven is gekomen. En ze wil dat Finley dit tot op de bodem uitzoekt. Stukje bij beetje verandert Finley van een ongemotiveerde werknemer in een ware speurneus. Al raakt ze vooral opgewonden door detective Liam die haar bijstaat in hachelijke situaties. Best lastig gezien het feit dat Finley nog een vriendje heeft in de vorm van een blonde, saaie en wel erg degelijke piloot die vooral mag blijven omdat hij dure lingerie als goedmaakcadeautje meeneemt van zijn reizen. Maar tijdens de veilingen op Ebay op de merkkleding door ontdekt Finley dat er inderdaad meer met dit zaakje aan de hand is en dat mevrouw Evans wel eens gelijk zou kunnen hebben. Zeker als haar appartement overhoop wordt gehaald en ze op allerlei mogelijke manieren wordt tegen gewerkt op haar werk. En dan bijt ze zich vast in het onderzoek, net zo lang tot dat ze de moordenaar heeft gevonden. Al gaat dit niet altijd van harte.’Een misdaad proberen op te lossen is net zoiets als op een hometrainer fietsen. Je spant je vreselijk in en aan het eind ben je geen meter verder’, is de ietwat sarcastische conclusie van onze hoofdpersoon. Want sarcastisch dat is ze. Dat hoort bij een chicklitpersonage. Net als de bemoeizuchtige moeder, de obligate gay friend en de vriendinnen die onze Finley in tijden van nood met cocktails en goedbedoelde adviezen voorzien. Inderdaad, Finley zou zo in één van de boeken van Sophie Kinsella en Jill Mansell rond kunnen lopen. Geen wonder dat ‘Op jacht’ zelfs geleverd wordt in een roze doorzichtig tasje. Als het nu nog niet duidelijk is dat het om chicklit gaat dan weet de uitgever het ook niet meer. Dat idee. En het crime aspect? Vergeet dat. Voor geen moment wil het boek spannend worden. Het is amusant, onderhoudend, barst van de oneliners, maar spannend? Nee, daar is in het geheel geen sprake van. Het spannendste aspect is de broeierige relatie tussen Finley en de stoere detective en daar houdt het dan wel mee op. Grappig is het wel, ook door de oneliner aan het begin van ieder hoofdstuk. Denk aan ‘Stommiteit zou verboden moeten worden- maar dan zouden er wel meer gevangenissen gebouwd moeten worden’ of ‘Als je niets aardigs weet te zeggen, gewoon liegen’. Juist, met die levenslessen kunnen we weer het leven door. Ook voor de modefreaks is het een aanrader, gezien het feit dat iedere outfit tot in de finesses beschreven wordt. In iedere scene weet de lezer precies of Finley nu een roze sjaaltje, blauwe onderbroek of zwarte pumps draagt. Inderdaad belangrijke informatie als je een spannend boek schrijft. Maar als je nog een gezellig boekje zoekt voor de vakantie is deze chicklit met een spannend randje een aardige optie. Spijt zullen chicklitliefhebbers niet krijgen. Lezers van crimeboeken wel. Al valt het blijkbaar toch in de smaak bij een grote lezersgroep, want op de website van Rhonda Pollero (www.rhondapollero.com) valt te lezen dat er inmiddels een reeks over onze speurneus Finley is verschenen. En ook nog eens bekroond is met een aantal prijzen. Weten we straks eindelijk of Finley en de Detective elkaar krijgen.