Het klinkt misschien raar, maar strikt genomen was Boudewijn Büch niet buitengewoon reislustig. Eerder waren het zijn brede interesse en onverzadigbare nieuwsgierigheid die hem tot in alle uithoeken van de globe dreven. Reizen viel hem vaak zwaar, maar hij kon niet anders. Om meer te welen komen over zijn vele, uiteenlopende fascinaties moest hij wel de deur, en het land uit
De camera ging mee. Fijn voor de kijker, straks, maar ook praktisch voor Boudewijn, de grote verteller. Soms leek het niet meer dan 'camera neerzetten en draaien', waarop Boudewijn beknopt en zonder hapering de belangrijkste feiten, anekdotes en beweegredenen om de kijker mee te nemen naar de locatie in kwestie uiteenzette. Daarvoor bestond overigens geen draaiboek, bij een tweede of derde take werd een heel ander verhaal verteld. Op andere momenten verscheen zijn hoofd ineens in het kader en kondigde de vertellende reiziger met gevoel voor drama aan wat hij aanstonds in dat Royal Museum of Scotland of dat American Museum of National History in New York eens even ging controleren.
Voor de kijker was Boudewijn eigenlijk altijd zichzelf. Soms zichtbaar narrig, moe of gedesillusioneerd. Vaker zag je 'm glunderend en met zwierige gang een tropisch bos, of liever: een stad lopen. Boudewijn had weinig op het filmen van natuur die zich niet naar zijn hand liet zetten. Die bepaalde vogel of olifant vond je toch niet, en mocht je het beest treffen was het niet goed in beeld te brengen. Het beste dier was een opgezet dier, vond Boudewijn. Heel soms was hij zichtbaar geëmotioneerd: ik denk aan het moment waarop hij van een museumarchivaris op Mauritius een Dodo-botje krijgt. Boudewijn ruikt er even aan en vraagt sentimenteel aan de cameraman of die er een sigarendoosje voor heeft. Om de zaak te verluchtigen wijst hij op een opgezette pinguïn die op dit eiland niet voorkomt. Een klassieke scène.
Thuis bereidde Boudewijn zich grondig voor. Alle mogelijke musea, archieven, antiquariaten en natuurlijk zijn eigen collecties werden op feiten en informatie afgegrazen. Het meeste onthield hij ook. Alles wat ter plaatse kon worden uitgezocht werd uitgeplozen: de eerste gang bij elke locatie was die naar de boekwinkel. Zo kon hij zich niet alleen op de grote lijnen, maar vooral ook op de ogenschijnlijk onbenullige details werpen. Als geen ander wist Boudewijn de schoonheid in het kleine, het gewone en het vergankelijke te tonen. Met een paradoxale combinatie van onrust en oeverloos geduld wist hij uit de kleinste aanwijzingen, of soms zelfs eigen theorieën en veronderstellingen, het grootste verhaal te slepen.
De charme van zijn reisprogramma's en de uitstapjes in zijn boekenprogramma's zat 'm in dat oprechte veldwerk: hoe vertelt schrijver Redmond O'Hanlon nu thuis zijn anekdote over de Toothpick Fish uit de Amazone, die als je in het water plast in je pisbuis zwemt en daar een verwoestende schade aanricht die je je piemel kan kosten? Hoe fraai is dat uitzicht nu werkelijk vanaf het graf van Robert Louis Stevenson op West Somoa?
En hoe ziet dat volstrekt onbekende. Onbewoonbare bij-eilandje Ball's Pyramid naast het eiland Lord Howe er nu in het echt uit?
"[Als] een kathedraal met een heel klein wolkje om de top! roept Boudewijn stralend uit vanuit het toestel dat hem eroverheen vliegt. En onmiddellijk deel je als kijker zijn fascinatie en zijn oprechte liefde voor zoiets als een grote, ontoegankelijke rots in zee.
Rob Becker