In de zes essays die dit nummer rijk is klinkt muziek door. Veelal die van Lou Reed van zijn album Magic & Loss, waarop hij twee overleden vrienden herdenkt.'Muziek als geestelijke massage', zo formuleert Heleen Rippen het in haar essay in briefvorm 'Lieve Esther'.'Popmuziek is een belangrijke leverancier van hedendaagse mantra's, leuzen die het persoonlijk leven ruggengraat geven,' schrijft Jan-Hendrik Bakker in 'Over de bestrating van het paradijs'.In 'Chris. Een oefening in melancholie' gaat Laurens ten Kate in op het verband dat Reed in zijn titel legt: vuur is vernietiging en hartstocht. Je moet door het vuur heen om je zijn naam te herinneren. Doof de vlammen niet uit, houd hun magie en verlies dicht bij elkaar.Lieven de Cauter ('Een beeld van het geluk') beziet de relatie van de twee begrippen vanuit de notie van geluk: alle geluk gaat gepaard met een intens bestaansbesef, bijgekleurd met een besef van vergankelijkheid.Volgens Anton Simons ('In de ban van Lou Reed en Sartre') beoogt Reed een absorptie van het ik en de objecten in een magische wereld, waarin het handelen faalt, maar die als 'intellectum possibile' mogelijkheden biedt om verlies en fouten een plaats te geven.'Wat gebeurt er, wanneer je de balans van verlies en magie omarmt?' vraagt René Gabriëls in 'Magie en melancholie'. Bij de dood verdwijnen de geliefden van het toneel, voorziet hij. Het verlies van dierbaren slaat een wond die nooit mag helen. Melancholie is dan wel behulpzaam.Korte verhalen van Ofran Badakhshani, Rob H. Bekker, Cor Gout, Else de Jonge, Ishana Sayag, Marijn Sikken, Yoko Theeuws, Rob Verschuren. Gedichten van Mark Baltser, Gerard Berends, Job Degenaar, Dorien Dijkhuis, Giuseppe Minervini, Dewi de Nijs Bik, Gerrit Vennema. Beeld van Erik Pape.