De vakantieganger wordt wakker en denkt aan zijn fiets. Hij voelt aan zijn benen, ze voelen goed. Hij ademt in, hij ademt uit, frisse lucht: ook goed. Terwijl zijn vrouw en kinderen nog slapen, kleedt hij zich zachtjes om. Met elk kledingstuk wordt hij meer wielrenner en neemt de concentratie toe. Als hij even later zijn fiets pakt, is hij niet alleen wielrenner, maar ook coureur: klaar voor de wedstrijd.

Hij heeft drie weken vakantie en de eerste twee daarvan zijn in de Pyreneeën. Elke dag wordt hij wielrenner, elke dag gaat het harder, sneller en hoger. Hij ziet af, en als het afzien begint, begint de wedstrijd. Een denkbeeldige wedstrijd met vele tegenstanders: andere wielrenners die medevluchters kunnen zijn, gedemarreerde renners, sprinters, tractoren die ploegleiderwagens kunnen zijn, de oordopjes van zijn iPod voelt hij als de oortjes waarmee hij in contact staat met zijn ploegleider. En dan zijn er de werkelijke tegenstanders: de hitte, de berg, het stijgen, het ijler worden van de lucht, water (en het gebrek eraan), ouder worden, dingen willen die je niet kunt en dan in het rood gaan rijden, waarom doe je dit… waarom doe je dit…

Naarmate de vakantie vordert, nemen niet alleen zijn kracht en conditie toe, maar is de wielrenner volledig in zijn verhaal. Als hij de laatste week van zijn Tour ingaat, komt hij in de heuvelachtige omgeving van Limousin. Hier nemen jeugdherinneringen aan vakanties van vroeger én de Tour van 1990, waarin Erik Breukink drie etappes won, volledig bezit van de wielrenner. En hij fietst en hij fietst…