Sinds de toenemende secularisatie is de plaats van God en godsdienst steeds meer problematisch in onze westerse cultuur. Maar wat is het alternatief voor het christelijke erfgoed van Europa? Humanisme stelt de méns centraal in alles, maar: kan je ‘geloven in de mens’ zoals je in God kan geloven? Is dit echt wel rationeel en houdbaar? En vooral: wordt onze maatschappij daardoor ménselijker? Kan je ‘God’ zomaar wissen uit onze cultuur en onze waarden zonder dat deze als een pudding inzakken? De vrijzinnigheid is altijd uitermate kritisch geweest tegenover de Kerk – en op zich mag dat ook – maar wat als we haar eens met dezelfde criteria beoordelen?