Bij het openslaan van het boek zie je al prachtige schetsen van een vuurtoren, afgedrukt op zandkleurige pagina's. Daarna op een witte pagina de titel, de naam van de schrijfster en illustratrice en vier erg mooi getekende stenen. Eén steen heeft kleine notenbalkjes met muzieknoten en dan, de volgende pagina... je houdt je adem even in. Een werkelijk prachtige tekening, over twee pagina's verdeeld, van een jongetje dat uit het raam van de vuurtoren kijkt. Links is een zandkleurige strook waar de tekst op staat en enkele tekeningen van vissen. Heel mooi loopt een vis over van de gekleurde afbeelding naar de strook. Het rechtergedeelte van de vis is een wolk in een vage visvorm, de kop is duidelijk getekend in de strook. Echt prachtig. Nadat je de illustratie uitgebreid bewonderd hebt begin je het verhaal te lezen. Het jongetje op de afbeelding woont in een vuurtoren en hij heet Luuk. Hij vindt het fijn in de vuurtoren vooral als hij de misthoorn hoort. maar Luuk houdt ook van de zee, hij speelt graag op het strand. Hij verzamelt flessen die je af kunt sluiten. In elke fles stopt hij een briefje met de tekst: Wie woont er aan de andere kant van de zee? en gooit daarna die flessen in de golven. Maar hij krijgt nooit antwoord... Totdat hij op een dag een stipje ziet, dat steeds dichterbij komt. Het is een fles, mét een briefje!' Het is een mooi verhaal maar vooral de afbeeldingen in potlood en aquarel zijn adembenemend mooi. Op één ervan zie je Luuk aan het strand zitten met visnetten en meeuwen om zich heen en 'kunstwerken' die hij gemaakt heeft en daarna in het zand gestoken heeft, echt zoals een kind zou doen. Die sfeer is prachtig weergegeven. De flessen en de stenen op de afbeeldingen zou je zo willen pakken of oprapen. Op een andere afbeelding zie je het ronde trappenhuis van de vuurtoren als een deel van een schelp getekend. En soms gaan flessen over in vissen. Het is zo mooi gedaan dat je alleen daarom het boek zou willen hebben. Dat het verhaal ook nog eens teder, sprookjesachtig en dromerig is, is een extra cadeautje. Je zou het boek aan iedereen (kinderen én volwassenen) willen geven. Prachtig, prachtig, prachtig.

Een prachtig prentenboek over geduld… Luuk gooit een fles in de zee, met een briefje erin. Het duurt heel lang voordat hij antwoord terug krijgt. Uiteindelijk ontvangt hij een fles met een briefje van Lizzy. Lizzy woont in Engeland, net als Luuk ook in een vuurtoren. Vanaf dat moment schrijven de ze vaker briefjes naar elkaar, die ze versturen per flessenpost. Luuk gaat er zelfs Engels voor leren! Maar geduld moet je voor deze correspondentie wel hebben… Het boek straalt een bepaalde rust uit, wat het lange wachten van Lizzy en Luuk op elkaars antwoord, nog eens extra lijkt te onderstrepen. Een mooie combinatie.