De auteur neemt u mee in haar reis van blindeninstituut naar een werkzaam leven. Ze beschrijft haar successen en hindernissen, maar er wordt ook veel gelachen.Toen ik als vierjarige baby de Wijnberg werd binnengedragen, kon niemand bevroeden dat dit boek 56 jaar later voor u zou liggen. Ik kreeg weliswaar het voordeel van de twijfel, maar mijn ouders werden erop voorbereid dat ik naast mijn blindheid een ernstige verstandelijke beperking zou hebben. Dankzij de tomeloze inzet van veel zorgverleners liep het anders.De coronaperiode bracht me de rust op de ontwikkelingen te reflecteren, mijn verhaal op te schrijven en met meer afstand naar de gebeurtenissen te kijken. Ik denk dat ik er een leuker persoon door ben geworden, maar het laatste woord hierover is aan u.