Ik vermoed dat ik onlangs voor het eerst een 'leerplichtwetgedicht' las. Abnormale kinderen toont de samenhang tussen de invoering van de leerplicht en het ontstaan van (de voorlopers van) het speciaal onderwijs. Historische feiten vermengt Jonathan Griffioen met persoonlijke ervaringen. Hij maakt voelbaar hoe beleidsmatige beslissingen van begin vorige eeuw nog altijd effect hebben op individuele levens. Zijn zakelijke stijl en onomwonden taal laten daarbij ruimte voor mededogen en kritiek, op vermeende goede bedoelingen, op het op één hoop gooien van kinderen die niet met de 'norm' in de pas lopen. Scherp, emancipatoir, en niet zonder humor: Abnormale kinderen leest als een persoonlijke canon van het speciaal onderwijs in poëzie.