Het kortste end Een bloeddoorlopen traan vertroebelt mijn zichtDe dagpauwoog vlinder gaat waar ik niet kijken kanIk zoek de glinstering in het vizier van de sluipschutter tegen het zonlichtDe rode bloemen in het hoge gras ruiken naar hoe het was, de verloren liefde vanTussen de ruïnes van de kapotgeschoten boerderij bij de melkbussen in het grindWordt de dood met kogels uit het grendelgeweer aan ons uitgedeeld Elke beweging is er één teveel, ik adem in met het golven van de grashalmen in de windAan de rand van een bomkrater ligt een pop naast een step, de kinderen zijn uitgespeeldVoorbij, met de schapenwolken meeTerug is naar de tijd waarin iedereen hetzelfde moest geloven Onderdrukt door de dictatuur van één ideeOorlog is het gevolg van de voorspoed die de propaganda bleef beloven Verder is voorbij de man met het geweer Ik ben al dichterbijDe modder op mijn lippen smaakt naar meerNog even en hij is voor mijAlleen de reiger ziet me gaan, grijze wolken trekken schaduwen over de dijkEr is niemand in ons kapotgeschoten vaderland die het hoortIk ga dieper door het slijkWanneer ik mijn eigen onschuld tegelijk met hem vermoord