Herinner je vorige week nog? Toen stond er een recensie online van het boek Firelight, ziel van vuur. Deel een uit de Firelighttrilogie. Inmiddels is deel twee uit en ik heb natuurlijk ook dit boek gelezen. Ik heb er lang op moeten wachten, na Ziel van Vuur (dat was in februari) moest ik tot september dit jaar, nu dus, wachten. Dat is lang hoor! Zeker als het boek je zo goed bevallen is en je écht heel erg graag verder wilt lezen. Ik was dan ook thrilled toen ik het boek op de deurmat hoorde vallen. Diezelfde dag nog ben ik begonnen in het boek en nu is het tijd voor een evaluatie en niet te vergeten, het ellenlange wachten op deel 3. “Cassian heeft me gewaarschuwd dat ik maatregelen kan verwachten voor wat ik heb gedaan. Ik ben Will kwijt. Tamra is in shock of nog erger. Mam kan me nauwelijks meer aankijken. De gebeurtenissen van deze avond staan op mijn netvlies gebrand. Hoe mijn mensenhuid veranderde en ik voor de neus van Wills familie manifesteerde in mijn draki-gedaante.” Jacinda heeft een grote fout gemaakt en moet gedwongen terug naar haar draki-kolonie. Dit betekent dat ze eindelijk weer kan zijn wie ze echt is, een draki, maar ook dat ze Will moet achterlaten en haar straf onder ogen moet zien. Het valt Jacinda zwaar om zich weer aan te passen en de enige die haar hierbij wil helpen is Cassian, de jongen die voor haar bestemd lijkt te zijn. Stukje bij beetje weet ze haar draai te vinden, totdat er ineens een buitenstaander in het draki-dorp opduikt. Will. Hij blijkt op zoek te zijn naar Jacinda en is niet van plan zonder haar weg te gaan. (chicklit.nl)” Ik weet niet wat het is maar ook in dit boek werd ik compleet gezogen. Vanaf de eerste bladzijde tot het moment dat ik het boek dicht deed. Ik begon erin op zaterdagavond, die volgende dag had ik ‘s avonds pas weer tijd om te lezen maar ik heb hem die avond dan ook uitgelezen. Dit boek heeft mij dus twee avonden gekost. Ik kon hem simpelweg niet meer wegleggen. Zondagavond kijk ik altijd naar ‘So you think you can dance’ en die heb ik maar overgeslagen want ik moest en zou verder lezen. Achter de nevel heeft net als het vorige boek een hoog tempo in gebeurtenissen. Dingen worden niet eindeloos uitgerekt waardoor je interesse verzwakt. Nee. De ene na de andere gebeurtenis volgt zich op. Ik viel van de ene verbazing in de andere want heel veel dingen zag ik gewoon niet aankomen. Ik weet niet hoe Sophie Jordan het doet, maar ze doet het goed! Het boek voelde net alsof ik niet gestopt was in deel 1. Het ging op dezelfde voet verder met nog meer verbazingwekkende gebeurtenissen. Ik vind het verhaal echt heel mooi. Er was zelfs een punt dat ik bijna moest huilen, ik ga niet vertellen welk moment daar moet je zelf het boek voor lezen. Maar het boek wist dus emoties in mij los te krijgen en dat is natuurlijk wat een boek goed maakt.