Afhankelijkheidsverklaring
‘Afhankelijkheidsverklaring’ van Rebekka de Wit is een bundel vol bespiegelingen, verhalen en essays over het meest vanzelfsprekende en over wat die vanzelfsprekendheden verzwijgen.Waarom probeert iedereen uitdagingen te maken van zijn doodsangsten? Hoe komt het dat afhankelijkheid wordt gezien als falen? En waarom kramen mensen die zeggen ‘een no-nonsense type’ te zijn, doorgaans veel onzin uit?‘Afhankelijkheidsverklaring’ legt bloot wat onze vanzelfsprekendheden verzwijgen en komt tot pijnlijke conclusies over hoe (on)vrij, (on)afhankelijk en (on)geëmancipeerd we eigenlijk zijn
‘Afhankelijkheidsverklaring is een prachtig pleidooi voor collectiviteit, naïviteit en - natuurlijk - afhankelijkheid. De Wit schrijft grappig, scherp én interessant. (...) Het boek daagt je uit om naar je eigen leven, denken en daden te kijken. En de nodige aanpassingen te maken. Ongelooflijk wat een boekje van amper 136 pagina's teweeg kan brengen. Dit is niet zomaar een mooi boek, de auteur is ook een mooie mens. Rebekka de Wit for president!’ **** – Jozefien van Beek, De Standaard
‘Dit boek is een klinkend voorbeeld van essayistiek van dit moment: persoonlijk en vrij. Een boek van een talentvolle en grensoverschrijdend denkende Vlaamse schrijfster dat past binnen de essayistiek van de eenentwintigste eeuw.’ – Els van Swol, NBD Biblion
‘Goed nieuws: met Afhankelijkheidsverklaring heeft Rebekka de Wit vorige maand een uitstekende essaybundel uitgebracht.’ – Peter Casteels, Knack
‘De Nederlandse literatuur is heden ten dage gezegend met behoorlijk wat authentieke, geëngageerde, jonge kunstenaars die disciplines laten samensmelten en die in hun werk thematiseren hoe kleine, anekdotische momenten jouw wereld construeren. (...) In dat rijtje veelzijdige uitblinkers hoort ook Rebekka de Wit thuis.’ – Miriam Pites, Tzum
‘Wat De Wit in Afhankelijkheidsverklaring bedrijft, en met zichtbaar talent, is lyrische essayistiek. (…) Wat beklijft is de eigenheid van De Wits proza, haar associatieve en poëtische omgang met de taal en het dromende denken.’ – Jan Postma, De Groene Amsterdammer
‘Knap hoe De Wit met dit essayistische werk de lezer aan het denken weet te zetten. Het doet je wereldbeeld voor even een beetje wankelen, en de auteur gebruikt haar persoonlijke ervaringen en herinneringen als middel.’ – Opzij
