Sommige kinderen weten al heel vroeg wat ze willen worden en worden dat dan ook. De meesten van ons hebben echter geen idee, krijgen dat pas op latere leeftijd opeens of rollen zo maarin een baantje, blijven daar vervolgens in vastzitten of gaan af en toe iets totaal anders doen.Ik behoor tot de laatste groep; ik had geen idee wat ik wilde worden. Louter toeval leidde tot mijn eerste baantje en de rest is geschiedenis.De reden waarom ik regelmatig van baan veranderde was steeds verschillend. Soms werd ik ertoe gedwongen, een andere keer ook, maar dan met zachte drang van mijn directe omgeving. Geld of status heeft voor mij nooit een rol gespeeld.Maar waar ik ook werkte, ik heb steeds geprobeerd er het beste van te maken door het net even anders te doen dan wat gebruikelijk is. En ach, wat is gebruikelijk?Maar ik heb in ieder geval onder alle omstandigheden getracht de humor van alles in te zien waardoor ik de sleur, als die al eens de kop dreigde op te steken, wist te voorkomen. Dat isnaar mijn stellige overtuiging de beste remedie tegen wat we vandaag de dag een burn-out noemen.En natuurlijk, het leven kán wel eens heel onaardig, zelfs ronduit gemeen voor je zijn. Het is niet anders. Mijn redding was iedere keer weer nooit bij de pakken neer te gaan zitten. Carpe diem.Werkte je ooit tussen 1970 en 2005 bij de Zwolsche Algemeene, Ons Belang, Lekturama, Volmac, Colonia, Colonia-Nordstern, HDI, Zürich of Conservatrix, dan is dit boek een aanrader.