Alea is het mooie debuut van auteur Ria Schopman en op 16 maart was ik aanwezig bij de indrukwekkende boekpresentatie waarbij een sfeer impressie en achtergronden van het boek gegeven werden. (...) Ik herkende het verhaal van de broer van Odiel en de muziek en de sfeer in het boek was precies zoals ik me voorgesteld had. Het boek gaat over beeldend kunstenaar Odiel die na haar moeder ook nog haar broer heeft verloren. Odiel dwaalt nu reddeloos door het labyrint van het leven, gekleed in een dikke winterjas van twijfel en angst. Odiel wil naar een plek met rust en stilte om zich terug te trekken en zich te bezinnen. Ze hoopt dat de stilte haar zal helpen de inzichten te vinden waar ze naar op zoek is. Odiel vlucht naar een dunbevolkt Schots eiland waar ze probeert zich van de buitenwereld af te sluiten. Maar dan hoort ze verhalen over Alea, een meisje dat al jaren lang door haar moeder opgesloten zou zijn. De dorpelingen zijn er van overtuigd dat Alea alleen in haar moeders hoofd bestaat. Door gebeurtenissen in haar verleden kan Odiel niet anders dan op onderzoek uitgaan. Dan blijkt dat voor mensen die het verleden niet kunnen laten rusten, op dit eiland het gevaar voortdurend op de loer ligt. Door de mooie manier van schrijven en de aangrijpende gebeurtenis in het leven van Odiel weet de auteur de lezer meteen het verhaal in te trekken. Het was me dan ook helemaal duidelijk waarom Odiel de stilte moest zoeken. Dit stukje uit het boek geeft het voor mijn gevoel perfect weer: (...) Ria Schopman heeft een geheel eigen schrijfstijl die me zeer aanspreekt, maar waar ik niet helemaal de vinger op kan leggen of kan omschrijven. De woorden vertellen niet alleen een verhaal maar zijn ook mooi om te lezen en te herlezen. In het boek wordt het verhaal verteld van Odiel op het eiland en de geheimen van het eiland. Maar het is vooral een verhaal over het kunnen loslaten van angst en toelaten van herinneringen aan een geliefde. Hoeveel pijn dat ook doet. Met terugblikken wordt er over het verleden van Odiel verteld en krijg je een kijkje in haar leven waarin de dood een zo grote rol speelt. Zowel in het heden en verleden worden meerdere verhalen verteld. Over personen zoals haar overleden broer Tommie, Floortje en nieuwe vriend Dylan, maar ook over muziek, de betekenis van een regenboog voor Odiel en zelfs over een schaap. Het zijn ontroerende en vaak herkenbare verhalen. En hoe verwarrend dit ook mag klinken, dat is het zeker niet. Alles staat met elkaar in verband en heden en verleden vullen elkaar aan. Net als de emoties en het verdriet van Odiel en haar zoektocht naar Alea. Ook het slot van het boek is af, maar het zou zonde zijn om daar nu te veel over te vertellen. Het zijn prachtige slotwoorden na een mooi en ontroerend verhaal. Alea is een boek dat je moet lezen en niet over schrijven. Er zijn een heleboel mooie dingen waar ik over kan vertellen, zoals over een kopje met barsten erin. Maar dat zou zonde zijn voor de lezer die het boek nog gaat lezen. Ik vond het een prachtig boek dat enerzijds heel echt en reëel voelt en anderzijds iets tijdloos heeft alsof je even in een bubbel zit, afgesloten van de rest van de wereld. In haar dankwoord schrijft Ria onder andere aan haar zus: Omarm het leven en vind jouw eigen Alea. Lees het boek zou ik zeggen en kom er achter wat ze er mee bedoelt. En hopelijk vinden meer mensen hun eigen Alea.

Ria Schopman (1961) heeft jaren in Spanje en Mexico gewerkt als Manager Entertainment voor Spaanse hotelketens. Inmiddels woont ze al weer een tijd in Nederland. Na een groot persoonlijk verlies besloot Schopman een boek te schrijven. Haar debuutroman Alea kwam in 2014 uit bij uitgeverij De Brouwerij|Brainbooks. Alea is een pakkend filosofische sprookje, waarin beeldend kunstenaar Odiel op zoek gaat naar het Licht in zichzelf. Na het verlies van haar moeder en broer overlijdt ook haar vader. Het wordt haar te veel en ze vertrekt naar een afgelegen Schots eiland om daar tot rust te komen. Daar wordt ze echter geconfronteerd met alles behalve rust. Er doet een gerucht de ronde dat ene Alea zou zijn opgesloten door haar moeder, terwijl haar hele bestaan ook in twijfel wordt getrokken. Spoken uit het verleden dringen zich aan Odiel op en zo begint haar zoektocht naar het meisje, waarmee ze onbewust ook de zoektocht naar zichzelf aangaat. Ze komt in een storm terecht, maar de kalmte na de storm is het meer dan waard. Er is iets met dit boek. Het lijkt van een heel ander genre, alsof het in geen enkel genre past maar een ding op zichzelf is. Het is alsof Ria van over de hele wereld facetten van spiritualiteit, filosofie, psychologie en fantasie heeft verzameld, om die in haar creatieve belevingswereld te ontwikkelen tot een verhaal dat even toegankelijk is als diepzinnig, even herkenbaar als algemeen, even alledaags als feeëriek. Met haar vertelkunst weet Ria op elk moment de juiste toon te vinden, het juiste gevoel op te roepen – soms angst, verdriet, onmacht, soms liefde, dankbaarheid, verbazing… Het is een filosofische sprookje dat geen kant kiest in de strijd tussen ratio en gevoel. Het is een roman die even spannend als mooi is, die op sommige momenten als een spons de elementen van een thriller absorbeert en op andere momenten die van een literaire roman, ieder met de juiste tone of voice. Het motto van het boek luidt: People are like stained-glass windows. They sparkle and shine when the sun is out, but when the darkness sets in, their true beauty is revealed only if there is a light from within. Dit is een citaat van Zwitsers-Amerikaans psychiater Elisabeth Kübler-Ross. Alhoewel de hoofdpersoon Odiel heet, is de roman vernoemd naar een bijpersoon, Alea. Dit lijkt raar – want waarom is het boek vernoemd naar een bijpersoon? – maar is volkomen logisch. De naam is ontleend aan het bekende Latijnse zinnetje dat Julius Ceasar uitsprak, Alea iacta est. Dit betekent: een teerling is een dobbelsteen, of een teerling is geworpen. Hij sprak het uit terwijl hij in 49 v.Chr., vanuit Gallië met zijn leger de rivier Rubicon overstak naar Italië en zich daarmee een oorlog op de hals haalde. ‘Alea’ betekent hier ‘de teerling’. Alea is degene die Odiels leven een nieuwe invulling geeft. Alea leeft in het duister, maar is niet ongelukkig. Integendeel, ze is gelukkig in haar donkere wereld. Haar kluizenaarsbestaan heeft haar de mogelijkheid gegeven haar heil in zichzelf te vinden. Zij is het Licht zelve en precies wat Odiel nodig heeft om het Licht in zichzelf te vinden. "Als we alleen maar dat wat we kunnen waarnemen met onze zintuigen voor waarheid aannemen, brengt kennis dan inzicht, of bevordert het aannames? Kennis wordt pas wijsheid als het afdaalt in je hart. En zover is Odiel nog lang niet." Je voelt de wijsheid in het boek. Het is een roman die in zijn vorm uniek is. Waar vele auteurs van literaire romans uitpakken met hun uitgebreide vocabulaire om hun diepzinnige boodschappen kracht bij te zetten, doet Ria Schopman het anders. Schopman weet in toegankelijk Nederlands de wijsheid over te brengen, maar belangrijker: ze laat de lezer de wijsheid voelen.