Eddy Janssen vertelt open en ontroerend over het overlijden van zijn negentienjarige zoon Remy, en de manier waarop de overige gezinsleden met dit plotselinge verlies omgaan. Eddy schrijft over het uitzoeken van muziek voor de begrafenis, over het zorgvuldig onderhouden van het graf en over de wanhopige zoektocht naar geschikte foto's van een jongen die liever niet werd gefotografeerd. Uit het boek spreekt veel wanhoop en pijn, maar ook liefde, saamhorigheidsgevoel en de allesoverheersende wens om de herinnering aan Remy levend te houden. En hierin is dit boek in alle opzichten geslaagd: het is een waardevol en warm eerbetoon aan Remy Janssen.