Vanuit het alledaagse bestaan kijkt Ina van der Beek om naar datgene wat ooit was. Haar gedichten geven uiting aan gevoelens van heimwee, afscheid en gemis. Gelukkig blijft de dichteres niet steken in zelfbeklag of hopeloosheid -steeds wijst zij een weg die hoger leidt. Natuurlijk mag een mens omzien naar vroeger en leren van het verleden. Maar voor wie leeft uit vertrouwen, is er een heden om van te genieten en een toekomst om je vol verlangen naar uit te strekken.

Ik strek me uit
naar uw liefde
als een plant
naar het licht
"k Vrees niet langer
het duister
als "k mijn hart
op U richt

Ik strek me uit
naar uw warmte
als een bloem
naar de zon
Want de nacht zal
voorbij gaan
waar uw licht
overwon