De auteur van dit boek is geboren met duizend-en-een-angsten. Omdat 'bang zijn' vroeger in de taboesfeer hing, heeft het zich in de puberteit ontwikkeld tot een angststoornis met paniekaanvallen. De lange weg die zij volgde in het hulpverleningstraject zorgde niet voor verbetering, in tegendeel zelfs. Dankzij medicijnen vond er op haar 26ste jaar een ommekeer plaats en pakte ze de draad van het leven weer op. Toen haar twee kinderen ook geboren werden met identieke verschijnselen, wist ze het zeker. Een angststoornis is niet aangeleerd, aandacht vragen of aanstellerij. Het moet erfelijk zijn, het is een onbegrepen 'handicap'.
Door haar verhaal uit te geven, hoopt ze begrip te krijgen van mensen die er zo hard over oordelen. Ook probeert ze een steun te zijn voor de mensen die zich in het verhaal herkennen.