Als de mens stopt met leven onder het dwingende regime van klok-tijd, komt een subtiele maar krachtige intelligentie tevoorschijn:het vermogen om te bewegen op het juiste moment, het juiste tempo, op de juiste plaats binnen omgevingen die voor jou natuurlijk aanvoelen. Dit is ritme-intelligentie: een innerlijk kompas dat altijd aanwezig was, maar vaak overschreeuwd wordt door haast, verwachtingen en externe druk. In de afwezigheid van druk gebeurt er iets merkwaardigs: innerlijke delen vinden elkaar terug. Gedachten, emoties en instincten raken in onderlingeresonantie, alsof een verspreid orkest plots weer in dezelfde maat gaat spelen. Deze interne afstemming zet zich voort buiten ons: relaties worden zachtersamenwerking spontaner, en groepen vormen vanzelf patronen van coherentie, vergelijkbaar met een roedel dieren die zonder woorden weet hoe tebewegen. Net als wolven die hun snelheid afstemmen op de zwakste, net als vissen die draaien in één enkele beweging, net als bomen die in seizoenen rustenen groeien, bezit de mens dit aangeboren vermogen tot zelforganisatie met zichzelf en de omgeving, als externe druk wegvalt en we niet langer vechten tegen onze natuur.